Gelukkig had ik vooraf nog even goed gezocht naar een alternatief en via Booking.com een accommodatie gevonden waar we al vroeg konden inchecken: Beijing Mutianyu Great Wall Let’s go Hotel & Bar. Dat bleek achteraf misschien wel een van de beste beslissingen van deze hele tussenstop. De accommodatie ligt namelijk niet midden in Beijing, maar bij Mutianyu, een van de bekendste gedeelten van de Chinese Muur. Bovendien kon de man van de eigenaresse ons vanaf het vliegveld ophalen. Daarmee viel eigenlijk alles op zijn plek: we hoefden niet eerst uren door Beijing te zwerven, konden een paar uur slapen en zouden daarna vrijwel direct bij de Chinese Muur zitten.

Met onze zingende chauffeur richting Mutianyu

Na aankomst op het vliegveld werden we inderdaad opgehaald. Vervolgens begon een autorit van ongeveer zeventig minuten richting Mutianyu. Onze chauffeur bleek een bijzonder vrolijke man die onderweg regelmatig zat te zingen. Echt communiceren konden we nauwelijks. Hij sprak vrijwel geen Engels en wij uiteraard geen Chinees. Met een vertaalapp konden we elkaar zo nu en dan iets duidelijk maken, maar een normaal gesprek voeren was behoorlijk lastig. Toch voelde het meteen goed. Sommige mensen hebben helemaal geen gedeelde taal nodig om vriendelijk en gastvrij over te komen en deze man was daar een mooi voorbeeld van.

Na onze eerste korte kennismaking met Beijing aan het begin van onze reis merkten we opnieuw hoe handig een vertaalapp in China is. Waar je in Thailand op veel toeristische plekken nog aardig uit de voeten kunt met Engels, merkten wij in China dat dat een stuk moeilijker is. Een simpele translator-app op je telefoon maakt dan ineens het verschil tussen volledig langs elkaar heen praten en uiteindelijk toch begrijpen wat iemand bedoelt.

Toen we steeds verder buiten Beijing kwamen, veranderde ook het landschap. De enorme stad maakte plaats voor rustiger wegen, kleinere dorpjes en uiteindelijk steeds meer bergen. Na ongeveer zeventig minuten bereikten we onze accommodatie.

En daar werden we met open armen ontvangen.

Eerst maar eens een paar uur slapen

Ook bij het hotel verliep de communicatie voornamelijk via een combinatie van gebroken Engels, handgebaren en onze vertaalapp. Dat werkte eigenlijk verrassend goed. Vrijwel direct vroeg onze host of we later die dag naar de Chinese Muur wilden en of zij de kaartjes alvast voor ons moest regelen. Dat leek ons uitstekend. We gaven aan dat we graag met de gondel omhoog wilden en zij zou de rest regelen.

Maar voordat we ook maar één stap richting de muur zetten, was er eigenlijk maar één ding dat we nodig hadden. Slaap. We waren namelijk kapot.

Na de reis vanuit Bangkok en een groot deel van de nacht onderweg te zijn geweest, waren onze energiereserves behoorlijk leeg. Het was daarom heerlijk dat we direct onze kamer in konden. We sloten de gordijnen, gingen liggen en waren volgens mij allemaal binnen enkele minuten vertrokken.

Een paar uur later werden we een compleet ander mens wakker.

Dit was precies waarom het zo fijn was om tijdens die lange overstap een accommodatie te boeken. Natuurlijk kostte het wat extra geld, maar in plaats van twintig uur uitgeput op een vliegveld rond te hangen of met onze handbagage door Beijing te lopen, konden we douchen, slapen en daarna uitgerust aan ons laatste avontuur beginnen.

Eerst nog een heerlijke zelfgemaakte maaltijd

Voordat we richting de Chinese Muur vertrokken, bestelden we bij onze accommodatie nog iets te eten. Dat bleek opnieuw een schot in de roos. We kregen een heerlijke stevige, zelfgemaakte Chinese maaltijd voorgeschoteld en na de korte nacht smaakte dat werkelijk fantastisch.

De sfeer rondom de accommodatie was bovendien totaal anders dan tijdens onze eerste tussenstop in Beijing. Toen stonden we midden in de enorme hoofdstad, tussen drukke wegen, winkelstraten, camera’s en duizenden mensen. Nu zaten we in een rustig dorpje tussen de bergen. Het voelde bijna alsof we in een compleet ander land waren beland.

Na het eten was het dan eindelijk tijd voor hetgeen waarvoor we deze tussenstop eigenlijk hadden georganiseerd. De Chinese Muur.

Naar de Chinese Muur bij Mutianyu

Mutianyu is een van de bekendste delen van de Chinese Muur en ligt in een bergachtig gebied ten noordoosten van Beijing. In tegenstelling tot sommige gedeelten dichter bij de hoofdstad staat Mutianyu bekend om het indrukwekkende berglandschap en de goed gerestaureerde delen van de muur. Voor ons was vooral de ligging ideaal: vanuit ons hotel zaten we er praktisch naast.

Toen we aankwamen, merkten we wel direct dat we niet de enigen waren die de Chinese Muur wilden bekijken. Waar het in het dorp nog heerlijk rustig was geweest, liepen hier behoorlijk wat toeristen rond. Toch voelde het nergens zo extreem druk als bijvoorbeeld bij Maya Bay in Thailand.

Omdat onze host de tickets al voor ons had geregeld, verliep alles opvallend soepel. We hadden vooraf aangegeven dat we met de gondel omhoog wilden. Bij de ingang lieten we onze paspoorten zien en niet veel later stapten we in.

Langzaam gingen we omhoog tussen de groene bergen.

En hoe hoger we kwamen, hoe meer delen van de Chinese Muur zichtbaar werden.

Dan realiseer je je ineens dat je werkelijk naar een bouwwerk kijkt dat zich kilometerslang over de bergkammen uitstrekt.

Ineens stonden we bovenop de Chinese Muur

En daar stonden we dan.

Bovenop de Grote Muur van China.

Het is eigenlijk moeilijk om goed onder woorden te brengen hoe indrukwekkend dat moment is. Iedereen kent de Chinese Muur. Je hebt hem tientallen keren op foto’s gezien, in documentaires voorbij zien komen en waarschijnlijk op school al over het bouwwerk geleerd. Maar wanneer je er zelf bovenop staat en in beide richtingen over de bergtoppen kijkt, begrijp je pas echt hoe enorm het geheel is.

De Chinese Muur is bovendien niet één enkele ononderbroken muur die op één moment werd gebouwd. Het is een enorm systeem van muren, wachttorens en verdedigingswerken dat gedurende vele eeuwen door verschillende Chinese dynastieën werd aangelegd, aangepast en uitgebreid. Vooral tijdens de Ming-dynastie werden grote delen versterkt tot de stenen muur die we tegenwoordig herkennen.

Maar eerlijk gezegd dacht ik daar op dat moment niet eens zoveel over na.

Ik keek vooral om me heen.

Overal bergen.

En over vrijwel iedere bergrug leek de muur verder te lopen.

Kilometers wandelen over de muur

We besloten niet alleen even naar boven te gaan voor een foto en daarna weer naar beneden te vertrekken. Als we hier dan toch waren, wilden we ook echt een stuk over de muur lopen.

Dus begonnen we te wandelen.

Eerst de ene kant op en daarna ook nog een behoorlijk stuk de andere richting. Sommige gedeelten liepen redelijk vlak, maar op andere stukken gingen de trappen behoorlijk steil omhoog en omlaag. Dat maakt ook direct duidelijk hoe bijzonder het moet zijn geweest om zo’n verdedigingswerk juist in dit bergachtige landschap te bouwen.

Onderweg kom je regelmatig door wachttorens en poorten. Vanuit de openingen kijk je over de groene bergketens en telkens zie je verderop weer een volgend gedeelte van de muur omhoogklimmen.

Wat mij daarnaast opviel waren de muziek. Op verschillende plekken klonk typische Chinese muziek uit luidsprekers. Misschien is dat voor sommigen een beetje toeristisch, maar ik vond het eigenlijk wel bijdragen aan de ervaring. Je loopt daar door een eeuwenoud Chinees verdedigingswerk, kijkt uit over de bergen en op de achtergrond hoor je traditionele muziek.

Voor even vergat ik eigenlijk volledig dat we nog geen halve dag eerder vanuit Thailand waren gekomen en later die avond alweer richting Europa zouden vliegen.

Een Kungfu-uitvoering als bonus

Toen we uiteindelijk terug begonnen te lopen richting de gondel kwamen we nog langs een soort voorstelling waarbij verschillende artiesten Chinese krijgskunsten demonstreerden. Daar bleven we natuurlijk even voor staan.

We zagen allerlei stunts met onder andere stokken, speren, zwaarden en andere traditionele wapens. De ene beweging ging nog sneller dan de andere en verschillende demonstraties zagen er behoorlijk spectaculair uit.

Of dit nu puur voor toeristen werd georganiseerd of onderdeel was van een groter programma maakte ons eigenlijk niet zoveel uit. Het was gewoon een leuke onverwachte toevoeging aan ons bezoek.

Nadat de show was afgelopen liepen we verder richting de gondel. Nog één keer keken we uit over de muur en de bergen.

Daarna gingen we weer naar beneden.

Nog even een Chinese winkel zoeken

Op de terugweg naar onze accommodatie wilden we eigenlijk nog graag een Chinese supermarkt of winkel bezoeken. Niet eens omdat we iets specifieks nodig hadden, maar gewoon om nog wat kleine dingen mee te nemen en voor de laatste keer even tussen producten rond te kijken die je thuis niet tegenkomt.

We vonden uiteindelijk een klein winkeltje waar we wat laatste spulletjes insloegen en liepen daarna rustig terug naar het hotel.

Inmiddels begon de avond te vallen. Onze twintig uur in China waren ineens bijna voorbij.

Een warme douche en terug naar het vliegveld

Terug bij onze accommodatie hadden we gelukkig nog even de tijd om rustig aan te doen. We namen allemaal een heerlijke warme douche, pakten onze spullen opnieuw in en maakten ons klaar voor de laatste autorit van de reis.

Niet veel later verscheen onze vrolijke zingende chauffeur weer. Daar gingen we opnieuw.

Met zijn drieën de auto in, richting Beijing Capital International Airport.

Net zoals die ochtend konden we nauwelijks met hem communiceren, maar inmiddels voelde het bijna alsof we afscheid namen van een oude bekende. We reden door het donker terug richting Beijing en langzaam kwamen de lichten van de stad weer in zicht.

Dit keer gingen we echter niet meer naar Tiananmen Square of een winkelstraat. We gingen naar huis.

Was die lange tussenstop in Beijing het waard?

Toen ik onze tickets maanden eerder boekte, was de lange tussenstop vooral een manier geweest om goedkoop naar Bangkok te vliegen én tegelijkertijd nog iets van China te zien. Op onze laatste dag in Thailand had ik er eerlijk gezegd even spijt van. Twintig uur overstappen na zo’n lange reis voelde ineens als een ontzettend vermoeiend vooruitzicht.

Achteraf had ik me nergens zorgen over hoeven maken.

Door een accommodatie te boeken waar we vroeg konden inchecken, konden we eerst een paar uur slapen. Daarna kregen we een heerlijke maaltijd en stonden we nog diezelfde middag bovenop een van de beroemdste bouwwerken ter wereld.

Goedkoop was dit uitstapje uiteindelijk overigens niet.

Alles bij elkaar waren we ongeveer €330 kwijt voor drie personen. Daarvoor hadden we de overnachting, vervoer van en naar het vliegveld, onze kaartjes en gondel voor de Chinese Muur en een goede, stevige maaltijd.

Voor een tussenstop is dat natuurlijk best een flink bedrag. Maar zou ik het opnieuw doen? 100 procent.

Als alternatief hadden we twintig uur op of rondom een vliegveld kunnen doorbrengen en waarschijnlijk vooral ontzettend moe en chagrijnig kunnen worden. Nu sliepen we een paar uur, aten we heerlijk, reden we door het Chinese platteland en wandelden we enkele kilometers over de Chinese Muur.

Dan weet ik wel welke herinnering ik liever mee naar huis neem.

Het perfecte einde van onze reis

Tijdens de autorit terug naar het vliegveld begon langzaam het besef te komen dat onze reis nu echt voorbij was.

Wat ooit begon met het zoeken naar goedkope tickets via Google Flights was uitgegroeid tot een reis waarin we ontzettend veel verschillende kanten van Azië hadden gezien. Onze eerste tussenstop bracht ons naar Tiananmen Square en de buitenkant van de Verboden Stad. Daarna kwamen we aan in Bangkok, zwierven we over Chatuchak Market en fietsten we met Co van Kessel door de smalle straatjes van Chinatown.

In Krabi stonden we ineens midden tussen tropische kalkstenen rotsen, liepen we met olifanten door de jungle en reden mijn zoon en ik onder de modder op ATV’s. We voeren naar Maya Bay, snorkelden tussen kleurrijke vissen en zagen kleine zwartpuntrifhaaien. Op Koh Phangan reden we met scooters over het eiland, ontdekten we stranden, bezochten we Haad Rin en stond ik voor zonsopkomst alleen in de jungle tussen wilde makaken. Een dag later kon ik ook nog een felgroene slang van mijn persoonlijke wildlife-lijst afstrepen.

Daarna kwamen we terug in Bangkok en zagen we opnieuw hoe onmogelijk het is om die stad in één hokje te plaatsen. Eeuwenoude tempels, futuristische shoppingmalls, smalle klongs, gigantische watervaranen en de chaos van Khao San Road: alles lijkt er naast elkaar te bestaan.

En nu stonden we als afsluiting ook nog bovenop de Chinese Muur. Beter hadden we deze reis eigenlijk niet kunnen eindigen.

Niet iedere dag verliep zoals we vooraf hadden gedacht. Hotels zaten vol, het regende tijdens onze boottocht, scooters wilden ineens niet starten, schoenen bleven dagenlang nat en soms hadden we ’s ochtends nog geen idee waar we de volgende dag zouden slapen. Maar juist dat maakte deze reis voor ons zo leuk.

We hadden een globaal plan, maar lieten onderweg genoeg ruimte over om van gedachten te veranderen. Om ergens langer te blijven. Om plotseling een scooter te huren. Om een bordje naar een waterval te volgen. Of om tijdens een twintig uur durende overstap toch maar een hotel bij de Chinese Muur te boeken.

Onze Thailandreis eindigde daardoor uiteindelijk niet in Thailand. Hij eindigde bovenop een berg in China, uitkijkend over een muur die aan de horizon steeds verder over de bergkammen verdween. En eerlijk gezegd kon ik me geen mooiere afsluiting wensen.

Het bericht Onze laatste stop: 20 uur in Beijing en de Chinese Muur verscheen eerst op Menfacts.

Tijdens onze eerste dagen in Bangkok hadden we in het prachtige Divalux Resort & Spa verbleven. Een heerlijk hotel met grote kamers, een mooi zwembad en een uitstekend ontbijt, maar achteraf gezien was de ligging voor een bezoek aan Bangkok niet ideaal. Iedere keer wanneer we naar het centrum wilden, waren we behoorlijk wat tijd kwijt aan vervoer. Voor onze laatste dagen kozen we daarom bewust voor een kleinschaliger hotel midden in de stad: Excel Hotel. Minder resortgevoel, maar daarvoor kregen we iets terug wat in Bangkok misschien nog wel belangrijker is: een centrale ligging. Vanaf ons hotel konden we bijvoorbeeld gewoon naar Khao San Road lopen.

En daar besloten we onze eerste avond meteen maar eens een kijkje te nemen.

Onze eerste avond op Khao San Road

Over Khao San Road had ik vooraf al genoeg verhalen gehoord. Het zou een straat zijn waar werkelijk alles mogelijk is en waar je, bij wijze van spreken, alles kunt doen wat God verboden heeft. Bars, backpackers, goedkope massages, streetfood, tatoeages, feestende toeristen en allerlei vormen van entertainment waarvan je misschien niet eens wist dat ze bestonden.

Toen we aan het begin van de straat aankwamen, viel dat in eerste instantie eigenlijk best mee. Het was druk en toeristisch, maar niet direct zo extreem als ik me op basis van de verhalen had voorgesteld. We zochten eerst ergens een plek om te eten en liepen daarna rustig verder langs de winkeltjes, bars en kraampjes.

Hoe verder we kwamen, hoe duidelijker het echter werd waar Khao San zijn reputatie vandaan heeft.

Bars werden luider, verkopers probeerden je allerlei dingen aan te smeren en we werden op een gegeven moment bijna doodgegooid met aanbiedingen voor zogenaamde pingpongshows. Voor wie niet bekend is met die term: dit zijn expliciete seksshows die vooral in bepaalde uitgaansgebieden van Bangkok aan toeristen worden aangeboden. Het was voor ons vooral bijzonder hoe openlijk en voortdurend ermee geadverteerd werd.

Daarmee begon Khao San Road steeds meer te lijken op de plek die vooraf aan ons was omschreven. Tegelijkertijd vond ik het ook weer niet zo heftig dat je er als gewone bezoeker niets te zoeken hebt. Je kunt er prima eten, wat drinken, mensen kijken en door de winkeltjes struinen. Alleen moet je er wel rekening mee houden dat het straatbeeld naarmate de avond vordert wat uitbundiger wordt.

Wat Suthat Thepwararam: een compleet andere kant van Bangkok

De volgende ochtend stond er iets totaal anders op het programma. We bezochten Wat Suthat Thepwararam, een van de belangrijke boeddhistische tempels van Bangkok. Alleen al het contrast met de avond ervoor kon bijna niet groter zijn. Waar Khao San Road draaide om neonlichten, muziek en uitgaan, heerste rondom Wat Suthat juist een veel rustigere sfeer.

En wat was deze tempel indrukwekkend.

Wat Suthat werd aan het begin van de negentiende eeuw in opdracht van koning Rama I begonnen en werd uiteindelijk tijdens de regering van Rama III voltooid. In de grote viharn staat Phra Sri Sakyamuni, een belangrijke Boeddha-afbeelding die oorspronkelijk afkomstig is uit Sukhothai. Ook de rijk bewerkte deuren van de tempel staan bekend als bijzondere voorbeelden van Thaise houtsnijkunst uit de Rattanakosin-periode.

Wat mij bij binnenkomst vooral opviel waren de enorme aantallen gouden Boeddhabeelden. Onder de overdekte galerijen rondom het centrale tempelgebied stonden rijen en rijen beelden naast elkaar. Het leken er honderden te zijn en doordat ze vrijwel allemaal dezelfde goudkleur hadden (er zaten ook enkele zwarte boeddha’s tussen), vormden ze samen een ontzettend indrukwekkend geheel.

In de hoofdtempel stond vervolgens een nog veel grotere gouden Boeddha. Toch vond ik niet alleen het beeld zelf bijzonder. Vooral de muren trokken mijn aandacht. Vrijwel iedere beschikbare ruimte was beschilderd met gedetailleerde voorstellingen en taferelen. Je kunt er minutenlang naar kijken en telkens weer iets nieuws ontdekken. Ook de deuren waren prachtig bewerkt en beschilderd.

Rondom de gebouwen liggen bovendien kleine tuinen en binnenplaatsen met allerlei beelden en decoraties. Juist doordat er zoveel verschillende details zijn, is Wat Suthat een plek waar je rustig een tijdje kunt rondlopen. De tempel ligt bovendien vlak bij de beroemde Giant Swing, een enorm rood bouwwerk dat eveneens met de religieuze geschiedenis van dit gedeelte van Bangkok verbonden is.

Van tempel naar MBK Center

Na ons bezoek aan de tempel vonden we het tijd voor iets compleet anders. Onze reis liep langzaam richting zijn einde en we wilden nog wat souvenirs en kleding kopen. Dus gingen we richting een van de enorme shoppinggebieden van Bangkok.

We kwamen terecht bij MBK Center. Het ligt centraal in Bangkok, vlak bij National Stadium en Siam, en is al jarenlang een van de bekendste shoppingmalls van de stad.

MBK is totaal anders dan de luxe shoppingmalls die we later die dag zouden zien. Je vindt er ontzettend veel kleinere winkels, stalletjes en verkooppunten. Kleding, telefoons, elektronica, souvenirs, sneakers en horloges: je kunt bijna niets bedenken wat ze er niet verkopen. Daarnaast kom je er veel kleding en accessoires tegen die eruitzien als bekende designermerken. Of alles daarvan officieel uit de fabriek van het merk komt, laat ik maar even in het midden.

Het gebouw zelf is al enorm en we hadden gemakkelijk uren door alleen MBK kunnen lopen. Voor we serieus gingen shoppen, besloten we eerst iets te eten. We kwamen terecht in een gigantisch Chinees restaurant dat bijna rechtstreeks uit een film leek te komen. Rode kleuren, gouden draken, rode lampionnen en een enorme eetzaal. Precies zo’n plek waar je in Nederland waarschijnlijk niet zomaar tijdens een middagje winkelen binnenloopt.

Na het eten gingen we verder. En toen ontdekten we dat MBK eigenlijk pas het begin was.

Een compleet netwerk van gigantische shoppingmalls

Wanneer je MBK via een van de hogere verdiepingen verlaat, kun je terechtkomen op verhoogde looproutes en skywalks die verschillende delen van het winkelgebied rondom Siam met elkaar verbinden. Vanaf daar kun je richting andere shoppingcentra lopen zonder telkens helemaal terug naar straatniveau te hoeven.

En die malls worden steeds indrukwekkender.

De ene is nog groter en luxer dan de andere. Glimmende marmeren vloeren, enorme atriums, restaurants, luxe automerken, designerwinkels en complete verdiepingen vol entertainment. Op een gegeven moment had ik geen idee meer in welk gebouw we precies liepen. Het voelt bijna als één gigantisch doolhof van winkelcentra dat zich over meerdere straten uitstrekt.

En toen kwamen we terecht bij NEXTOPIA.

NEXTOPIA: wat is dit in hemelsnaam?

Ik heb tijdens onze reis heel wat vreemde en bijzondere plekken gezien, maar NEXTOPIA was lastig in een categorie te plaatsen.

Het bevindt zich in Siam Paragon en wordt door het winkelcentrum zelf omschreven als een soort prototype van een duurzame stad van de toekomst. Het concept draait om nieuwe technologie, duurzamer leven, innovatieve bedrijven en interactieve ervaringen. NEXTOPIA opende eind 2025 en beslaat de vijfde en 5A-verdieping van Siam Paragon.

Maar die omschrijving legt nog steeds niet helemaal uit hoe het voelt wanneer je er rondloopt.

Het is een soort combinatie van winkelcentrum, futuristisch stadspark, expositieruimte, foodconcept en technologiebeurs. Overal gebeurt iets. Er zijn planten, installaties, opvallende vormen, verlichting en allerlei moderne concepten. Sommige delen voelen bijna alsof je in een filmdecor over de toekomst rondloopt.

Mijn eerste gedachte was eigenlijk simpel:

Dit is wel next level.

Het is zo’n plek die lastig in woorden uit te leggen is en waarbij foto’s veel meer zeggen dan een alinea tekst.

Bangkok liet hier opnieuw zien hoe groot de tegenstellingen binnen één stad zijn. Een paar uur eerder stonden we tussen eeuwenoude Boeddhabeelden en historische muurschilderingen. Nu liepen we door een futuristische omgeving waarin geprobeerd wordt te laten zien hoe steden er in de toekomst misschien uit kunnen zien.

Een boottocht door de klongs van Bangkok

Voor onze volgende dag wilde ik weer iets totaal anders doen. Bangkok wordt doorsneden door een enorm netwerk van waterwegen, de zogenaamde klongs, en ik had gelezen dat een boottocht door deze kanalen een leuke manier is om een heel andere kant van de stad te bekijken.

Dus zocht ik via Google naar een aanbieder.

Ik vond een telefoonnummer, stuurde of belde en kreeg vrijwel direct vriendelijk antwoord. We spraken af dat we om 14.00 uur zouden beginnen.

Makkelijk geregeld.

Dacht ik.

We waren wat eerder en ik liet ons bij het adres afzetten dat ik had gekregen. Daar aangekomen vroeg ik rond naar de touroperator.

Niemand kende hem.

Dat begon al lekker.

Ik nam opnieuw telefonisch contact op en toen bleek dat het bedrijf vanuit huis werkte en dat de daadwerkelijke boot ongeveer tien minuten rijden verderop bij een tempelcomplex op ons lag te wachten.

Dus opnieuw vervoer regelen en richting de aangegeven plek.

“Sir Paul?”

Bij het tempelcomplex aangekomen liepen we wat rond zonder precies te weten waar we moesten zijn. Tot er ineens een jong meisje naar ons toe kwam.

“Sir Paul?”

Yes.

“Your captain is waiting there for you.”

En zo zaten we niet veel later ineens met zijn drieën in een klein houten bootje op een kanaal in Bangkok.

Geen grote groep, geen enorme toeristenboot en geen uitgebreide briefing. Gewoon wij drieën en een kapitein.

Dat maakte het eigenlijk meteen ontzettend leuk.

Een compleet andere wereld achter Bangkok

Vrijwel onmiddellijk voeren we langs tempels en enorme Boeddhabeelden. Vanaf het water krijg je een totaal ander beeld van Bangkok. De moderne wegen en wolkenkrabbers verdwijnen naar de achtergrond en maken plaats voor houten huizen langs het water, kleine steigers, tempelcomplexen en restaurants die rechtstreeks aan het kanaal liggen.

Bangkok werd vroeger niet voor niets wel het Venetië van het Oosten genoemd. Vooral in Thonburi, aan de westkant van de Chao Phraya, is nog een uitgebreid netwerk van klongs te vinden. Sommige huizen zijn rechtstreeks aan het water gebouwd en bewoners gebruiken de kanalen nog steeds als onderdeel van hun dagelijkse leefomgeving.

Op een aantal plekken voeren we langs gigantische gouden Boeddhabeelden die ver boven de bebouwing uitstaken. Een bekende blikvanger tijdens veel klongtours is bijvoorbeeld de enorme gouden Boeddha van Wat Paknam Phasi Charoen, die vanaf verschillende kanalen goed zichtbaar is. Bootoperators in dit gebied nemen deze tempel dan ook vaak op in hun route.

En toen zag ik ineens iets in het water.

Zitten hier krokodillen?

In eerste instantie zag ik alleen een donkere vorm door het kanaal bewegen.

Wat is dat nou?

Een slang?

Het dier was daar duidelijk te groot voor.

Een krokodil dan?

Even later kwam er een kop boven het water uit en werd duidelijk wat we zagen.

Een enorme hagedis.

Tijdens de rest van de boottocht bleken ze werkelijk overal te zitten. Ze zwommen door de kanalen, lagen op betonnen oevers en zaten op sommige plekken doodgemoedereerd in de zon.

Het waren Aziatische watervaranen (Varanus salvator).

Deze grote varanen komen gewoon in Bangkok voor en voelen zich opvallend goed thuis in stedelijke gebieden met veel water. Onderzoek naar de soort laat zien dat Bangkok een behoorlijke stedelijke populatie heeft en de dieren worden vaak aangetroffen langs kanalen, vijvers en andere waterpartijen.

Sommige exemplaren kunnen indrukwekkend groot worden. Met hun lange staart en manier van zwemmen begrijp ik best dat je vanuit een varende boot heel even aan een krokodil denkt.

Na mijn groene slang op Koh Phangan konden deze gigantische hagedissen dus ook nog aan mijn lijstje bijzondere reptielen van Thailand worden toegevoegd.

Langs huizen, tempels en een orchideeënfarm

De tocht ging verder door steeds smallere kanalen. We voeren langs huizen waarvan de veranda bijna rechtstreeks boven het water hing, zagen kleine restaurants, passeerden verschillende tempels en konden vooral rustig kijken naar een kant van Bangkok die je vanaf de weg nooit ziet.

Dat vond ik misschien wel het leukste aan deze trip.

Je hebt niet het gevoel dat je van toeristische bezienswaardigheid A naar toeristische bezienswaardigheid B wordt gereden. Het is vooral kijken. Naar huizen, mensen, dieren en het leven langs het water.

Op een gegeven moment legden we aan bij een kleine orchideeënfarm. Zulke stops komen vaker voor tijdens langere klongtours in dit deel van Bangkok. Ook andere aanbieders combineren hun tocht bijvoorbeeld met een orchideeënkwekerij.

We kregen ongeveer twintig minuten om rond te lopen, de bloemen te bekijken en even naar het toilet te gaan. Daarna stapten we weer in ons bootje.

Ik ging er eigenlijk vanuit dat we via andere klongs terug zouden varen.

Dat bleek helaas niet het geval.

We namen vrijwel exact dezelfde route terug.

Dat vond ik een klein minpuntje, want tijdens zo’n tocht hoop je natuurlijk het liefst zoveel mogelijk nieuwe stukken te zien. Tegelijkertijd is de omgeving vanaf de andere vaarrichting soms weer net anders en de boottocht zelf bleef leuk genoeg.

Duizenden vissen voor de boot

Onderweg stopten we nog bij een kleine plek langs het water waar onze kapitein ons allemaal een zak brood gaf.

Zodra de eerste stukjes in het water belandden, gebeurde er iets bizar.

Het water begon bijna te koken.

Er zaten zó ontzettend veel vissen dat je hun lichamen letterlijk over elkaar heen zag bewegen. Zodra er een stukje brood neerkwam, schoten tientallen vissen tegelijk naar boven. Sommige sprongen zelfs gedeeltelijk uit het water in een poging een hap te bemachtigen.

En natuurlijk hadden de lokale duiven inmiddels ook ontdekt dat toeristen hier met brood aankomen.

Binnen enkele seconden was het één grote chaos van vissen, brood en vogels.

Achteraf zou ik bij dit soort activiteiten wel wat kritischer zijn op het voeren van wilde dieren, maar op dat moment was het vooral fascinerend om te zien hoeveel vissen er werkelijk in zo’n kanaal zitten.

Daarna voeren we het laatste stuk terug en arriveerden we weer bij het tempelcomplex waar onze tocht was begonnen.

Dan maar even naar ICONSIAM

We zaten inmiddels redelijk dicht bij ICONSIAM en mijn zoon had vooraf allerlei indrukwekkende foto’s en filmpjes van dit winkelcentrum gezien.

Dus vooruit.

Nog één gigantische shoppingmall dan.

Ik ben zelf niet iemand die tijdens een reis per se alle winkelcentra wil afgaan, maar zelfs ik moet toegeven dat ICONSIAM bijzonder is.

Het enorme complex ligt direct aan de Chao Phraya en combineert luxe winkels, restaurants en entertainment met architectuur die op sommige plekken bijna meer op een attractie dan op een winkelcentrum lijkt.

Een van de dingen die bij ons meteen indruk maakte was de enorme indoorwaterval. De zogenaamde Alangkarn Waterfall is ongeveer vijftien meter hoog en het water wordt zo aangestuurd dat er patronen, afbeeldingen en zelfs woorden in de vallende waterstralen kunnen verschijnen.

Nog één keer Bangkok in ons opnemen

Langzaam begon het besef te komen dat onze Thailandreis er echt bijna op zat. Diezelfde avond moesten we namelijk alweer richting het vliegveld voor onze vlucht naar Beijing.

Het voelde vreemd.

Een paar weken eerder waren we hier aangekomen zonder precies te weten wat we allemaal zouden gaan meemaken. Inmiddels hadden we door Bangkok gefietst met Co van Kessel tours, door de jungle van Krabi gereden, met olifanten gelopen, tussen haaien gesnorkeld in de buurt van Maya Bay, op scooters Koh Phangan verkend, wilde apen en een slang gezien en waren we nu via de klongs van Bangkok tussen enorme watervaranen door gevaren.

Onze laatste dagen in Bangkok pasten eigenlijk perfect bij de rest van de reis. We hadden opnieuw helemaal verschillende kanten van Thailand gezien. Van de rust en eeuwenoude kunst van Wat Suthat naar de chaos van Khao San Road, van goedkope kraampjes in MBK naar de futuristische wereld van NEXTOPIA en van eenvoudige huizen langs de klongs naar een vijftien meter hoge digitale waterval midden in ICONSIAM.

Bangkok blijft daardoor voor mij een stad van tegenstellingen.

Oud en nieuw. Arm en rijk. Chaotisch en rustig. Kleine straatkraampjes en gigantische luxe shoppingcentra. Eeuwenoude tempels naast futuristische architectuur.

Je denkt telkens een beetje te begrijpen wat voor stad Bangkok is en vervolgens kom je weer ergens terecht waar alles compleet anders voelt.

Maar voor ons zat Thailand er nu toch echt bijna op.

Laat op de avond zouden we opnieuw in het vliegtuig stappen richting Beijing, waar ons door die lange overstap nog één laatste avontuur wachtte voordat we definitief terug naar huis zouden vliegen.

Het bericht Onze laatste dagen in Bangkok: tempels, klongs en gigantische shoppingmalls verscheen eerst op Menfacts.

Mijn wekker ging om 5.15 uur. Dat is natuurlijk niet direct het tijdstip waarop je tijdens een vakantie verwacht uit bed te springen, maar ik had gelezen dat je in de vroege ochtend tijdens de hike richting Bottle Beach een grotere kans zou hebben om apen tegen te komen. Bovendien leek het me fantastisch om daar te zijn voordat de warmte en de meeste andere bezoekers arriveerden. Dus stapte ik snel onder de douche, at wat fruit en vulde mijn tas met water, zonnebrand, muggenspray en wat gedroogd fruit. Vervolgens stapte ik in het donker op mijn scooter.

Op naar wat avontuur.

In alle vroegte door Koh Phangan

Alleen al de scooterrit in de vroege ochtend was de moeite waard. Koh Phangan voelt rond dit tijdstip compleet anders. De wegen zijn vrijwel leeg, de temperatuur is nog aangenaam en terwijl je steeds verder de groene heuvels in rijdt, begint het langzaam licht te worden. Er is iets bijzonders aan het doorkruisen van een tropisch eiland terwijl het grootste gedeelte van de mensen nog ligt te slapen. Je hoort de geluiden uit de jungle steeds sterker worden en krijgt letterlijk het gevoel dat de dierenwereld om je heen wakker begint te worden.

Iets voor 06.00 uur kwam ik aan bij het beginpunt van mijn wandeling richting het uitzichtpunt boven Bottle Beach. Er stond verder niemand en dus begon ik in de schemering helemaal alleen aan de hike. Dat vond ik tegelijkertijd heerlijk en een ook wel spannend. Het bos was nog wel wat donker en werkelijk overal hoorde ik geluiden. Bladeren bewogen, ergens tussen de struiken ritselde iets en hoog in de bomen hoorde ik takken bewegen.

Zou ik dan binnen een paar minuten mijn eerste aap hebben gespot?

Ik keek omhoog en zag iets door de takken bewegen. Helaas. Een eekhoorn. Ook leuk natuurlijk, maar daarvoor was ik niet om kwart over vijf uit bed gestapt.

Naar Bottle Beach Viewpoint

Bottle Beach ligt aan de noordkant van Koh Phangan en behoort door zijn afgelegen ligging tot de rustigere stranden van het eiland. Je kunt het strand onder andere per boot bereiken, maar er lopen ook wandelroutes door de heuvels en jungle. Het beroemde uitzichtpunt ligt hoog boven de baai en is vooral bekend vanwege de grote rotsformaties vanwaar je over Bottle Beach en de Golf van Thailand uitkijkt. De wandeling naar en rondom het viewpoint is op verschillende plekken behoorlijk steil en loopt over rotsen, boomwortels en junglepaadjes.

Vooraf had ik het allemaal al helemaal uitgedacht. Ik zou vroeg boven aankomen, waarschijnlijk helemaal alleen zijn, ergens op de grote rotsen gaan zitten en vervolgens in alle rust van het uitzicht genieten. Misschien wat fruit eten, naar de geluiden uit de jungle luisteren en vooral even helemaal niets hoeven.

Alleen hoorde ik al voordat ik bij het viewpoint aankwam dat mijn plan waarschijnlijk niet helemaal zou gaan werken.

Muziek.Van ver.

Toen ik eenmaal boven kwam, bleken een paar Thaise jongeren precies hetzelfde idee te hebben gehad als ik. Nou ja, bijna hetzelfde idee. Zij hadden namelijk ook een speaker meegenomen en hadden duidelijk wat minder behoefte aan de stilte van de vroege ochtend dan ik.

Daar zat ik dan. Om zes uur ’s ochtends op een rots boven Bottle Beach. Met Thaise muziek en een groep jongeren erbij.

Ik ben gelukkig niet zo moeilijk en het uitzicht maakte ontzettend veel goed. De rotsformatie van Bottle Beach Viewpoint is werkelijk spectaculair. Onder je ligt de baai tussen groene heuvels en daarachter strekt de blauwe zee zich uit. Alleen van het serene meditatieve moment dat ik vooraf in gedachten had, kwam weinig terecht.

Ik maakte wat foto’s, genoot even van het uitzicht en besloot daarna verder te gaan. Dan maar richting Bottle Beach.

Een behoorlijk pittige afdaling door de jungle

Ik had vooraf gelezen dat de wandeling richting Bottle Beach behoorlijk intens kon zijn, maar pas tijdens de afdaling begreep ik goed wat daarmee werd bedoeld. Dit was geen aangelegd wandelpad waar je rustig met je handen in je zakken naar beneden loopt. Op verschillende stukken liep ik over rotsen en losse stenen, boomwortels lagen dwars over het pad en delen waren door regenwater uitgesleten of gedeeltelijk weggeslagen.

Juist in het regenseizoen kan zo’n route natuurlijk nog een stuk lastiger worden. Natte stenen en boomwortels zijn glad en door tropische regenbuien verandert het terrein voortdurend. Goede schoenen, voldoende water en genoeg tijd zijn hier echt geen overbodige luxe. Dat het uitzichtpunt prachtig is, betekent niet dat de route ernaartoe en richting het strand een eenvoudige wandeling is.

Ik liep rustig verder en luisterde voortdurend naar alles wat om me heen gebeurde. Het voordeel wanneer je alleen door een jungle loopt, is dat je veel meer hoort dan wanneer je met een groep mensen aan het praten bent.

En toen hoorde ik opnieuw geritsel. Deze keer was het geen eekhoorn.

Eindelijk wilde apen

Tussen de bomen zag ik mijn eerste langstaartmakaak. Yes!

Een van mijn kleine persoonlijke doelen voor onze reis naar Thailand was om wilde apen (en slangen) te zien en eindelijk was het zover. Geen dier in een opvangcentrum of een aap op een druk toeristisch strand die gewend is om eten van bezoekers te krijgen, maar gewoon een makaak midden in het bos.

Ik had vooraf wel wat gelezen over deze apen en wist daardoor dat ik er verstandig aan deed enige afstand te bewaren. Makaken kunnen namelijk behoorlijk brutaal zijn en op plekken waar ze gewend zijn geraakt aan mensen kunnen ze proberen eten of andere spullen uit tassen te pakken. Ik had ook gelezen dat langdurig oogcontact beter vermeden kan worden, omdat recht aankijken binnen het gedrag van makaken als dreigend kan worden ervaren.

Ik liep een stukje verder en zag opnieuw een makaak. Deze zat een stuk dichterbij en keek me behoorlijk geïnteresseerd aan. Terwijl ik verder liep, kwam het dier steeds wat dichterbij.

Toen begon het ineens overal om me heen te ritselen. Links in de bomen. Rechts. Achter me.

Ik begon meerdere apen te zien die zich vanaf verschillende kanten door de bomen bewogen.

Nu vind ik apen prachtig en ik was hier juist gekomen in de hoop ze te zien, maar er is toch een verschil tussen één makaak rustig vanaf een afstand bekijken en in je eentje midden in de jungle ineens beseffen dat er een hele groep om je heen zit.

Ik besloot dat mijn missie geslaagd was. Tijd om door te lopen.

Gelukkig bleven de apen uiteindelijk achter en kon ik mijn weg naar beneden vervolgen. Het leverde wel precies die ervaring op waarop ik stiekem gehoopt had toen ik die ochtend zo vroeg uit bed stapte.

Aankomst op Bottle Beach

Na de behoorlijk intensieve afdaling begon de omgeving langzaam weer wat bewoonder te worden. Ik liep onder andere langs een soort vuilnisbelt en zag daar opnieuw enkele apen wegschieten toen ze mij opmerkten. Niet lang daarna verscheen eindelijk het strand.

Bottle Beach.

En toen begreep ik meteen waarom mensen moeite doen om hier te komen.

Vergeleken met verschillende andere stranden die we op Koh Phangan hadden bezocht, voelde Bottle Beach ontzettend rustig en ongerept. Door de afgelegen ligging komt er minder verkeer langs dan bij de stranden die rechtstreeks aan de doorgaande wegen liggen. De baai wordt omgeven door groene heuvels en vanaf het strand kijk je uit over helder water en een groot stuk vrijwel onbebouwde kust.

Na mijn afdaling was het heerlijk om even gewoon over het zand te lopen. Een groep honden vond blijkbaar dat ik interessant genoeg was om een tijdje achter me aan te wandelen en zo liep ik met mijn tijdelijke viervoetige entourage over het strand.

Inmiddels begon ik alleen behoorlijk trek te krijgen.

Ik zag slechts één restaurant in de buurt en dat zag er niet naar uit dat het binnen afzienbare tijd open zou gaan. Wel stond er een klein groepje Engelse toeristen met grote backpacks klaar om te vertrekken.

Geen zin om dezelfde berg weer omhoog te lopen

De afdaling richting Bottle Beach was prachtig geweest, maar toen ik naar de heuvels keek had ik eigenlijk weinig behoefte om dezelfde route meteen weer omhoog te lopen.

Ik zag dat de Engelse reizigers in een pick-up zouden vertrekken en vroeg aan de chauffeur of hij toevallig in de buurt kwam van de plek waar ik mijn scooter had achtergelaten.

Geen probleem. Ik mocht gewoon mee.

Dus klom ik achterin de laadbak van de pick-up en begon mijn onverwachte taxirit terug richting mijn scooter. Onderweg stopte de chauffeur zelfs nog even omdat er een paar apen langs de weg zaten.

Daar had ik om half zes die ochtend op gehoopt en inmiddels leek het alsof ze overal opdoken.

De chauffeur zette me uiteindelijk netjes bij mijn scooter af en ik begon aan de terugrit richting ons huis. Rond half negen was ik alweer terug.

Mijn vriendin en zoon waren inmiddels natuurlijk ook wakker en ik had er voor mijn gevoel al bijna een complete vakantiedag opzitten.

Soms loont het echt om vroeg op te staan.

’s Middags richting de westkust van Koh Phangan

Na mijn ochtendavontuur deden we het een tijdje rustig aan. Later op de middag stapten we weer op onze scooters en reden we richting de westkust van Koh Phangan. Ook daar bleek opnieuw hoe leuk het eiland is om zonder strak plan te ontdekken. Langs de kust kom je voortdurend mooie strandjes, kleine bars, hotels en resorts tegen en soms hoef je eigenlijk niets anders te doen dan ergens af te slaan omdat een plek er vanaf de weg aantrekkelijk uitziet.

We wilden ergens een klein hapje eten en wat drinken en kwamen uiteindelijk terecht bij The Wave Sunset Restaurant & Bar.

Dat bleek een uitstekende beslissing. Wat een plek.

Het restaurant ligt op een prachtige locatie aan de westkant van het eiland en het uitzicht over zee was werkelijk geweldig. We realiseerden ons pas later, toen we wat beelden op Instagram voorbij zagen komen, dat The Wave blijkbaar ook populair is bij een jonger publiek en rondom zonsondergang behoorlijk levendig kan worden met muziek en feestjes.

Toen wij er waren, was het juist heerlijk rustig. Daardoor konden we vooral genieten van het uitzicht en de ligging. Maar ik kon me onmiddellijk voorstellen hoe bijzonder het hier moet zijn wanneer de zon langzaam in zee zakt en de muziek harder wordt gezet.

Vers fruit halen op een lokale markt

Op de terugweg kwamen we door een klein dorpje waar een lokale markt bezig was. We besloten te stoppen om wat vers fruit mee te nemen.

Dat is iets waar ik tijdens onze reis in Thailand eigenlijk geen genoeg van kreeg. Mango, papaja en ananas smaken er naar mijn idee zoveel intenser dan het fruit dat je thuis uit de supermarkt haalt. Vooral een goede Thaise mango is bijna niet te vergelijken met de exemplaren die je in Nederland koopt. Ze zijn zacht, ontzettend zoet en veel sappiger.

En dan kosten ze vaak ook nog eens een fractie van wat je ervoor in Nederland betaalt.

We sloegen wat fruit in en reden daarna rustig terug richting ons huis. Het was inmiddels een lange dag geweest. Voor mij helemaal, aangezien mijn wekker om kwart over vijf was gegaan.

We gingen daarom redelijk vroeg naar bed. De volgende ochtend kon ik alleen opnieuw niet stilzitten.

Alleen naar Phaeng Noi Waterfall

Ik besloot wederom vroeg alleen op pad te gaan, deze keer op de bonnefoi waarbij ik uiteindelijk uitkwam bij de Phaeng Noi Waterfall. En opnieuw bleek dat een hele goede keuze.

Phaeng Waterfall ligt in het groene binnenland van Koh Phangan, niet ver van Thong Sala, en maakt deel uit van het gebied van Than Sadet-Ko Phangan National Park. Vanaf de omgeving van de waterval lopen verschillende paden omhoog door het bos. Afhankelijk van hoeveel regen er is gevallen, zie je onderweg stromend water en verschillende cascades; verder omhoog zijn ook uitzichtpunten over het eiland te bereiken.

Het pad liep behoorlijk steil omhoog en volgde voor een gedeelte het stromende water. Overal om me heen was groen en onderweg kwam ik langs verschillende kleinere watervallen en plekken waar het water over rotsen naar beneden stroomde.

Het was precies het soort wandeling waar ik van hou. Niet te aangeharkt, lekker door de natuur en iedere keer weer kijken wat er na de volgende bocht tevoorschijn komt.

Ik liep steeds verder omhoog totdat ik ineens op mijn telefoon keek. Oeps. Ik realiseerde me dat ik over ongeveer een half uur alweer terug bij ons huis moest zijn.

Dat ging nog interessant worden. Ik draaide daarom om en ging in behoorlijk tempo weer naar beneden.

En toen zag ik ineens een felgroene slang

Eenmaal terug bij de parkeerplaats wachtte mij nog één verrassing.

In een hekwerk zag ik iets bewegen. Een slang.

En niet bepaald eentje die je gemakkelijk over het hoofd ziet.

Het dier was ontzettend lang en opvallend felgroen. Naar mijn inschatting misschien wel tegen de twee meter. De slang bewoog zich langzaam en sierlijk door het hekwerk heen.

Ik stond gefascineerd te kijken.

Voor onze reis naar Thailand had ik eigenlijk twee kleine wildlife-doelen voor mezelf bedacht: ik wilde wilde apen zien én ik hoopte ergens een slang tegen te komen.

De dag ervoor kon ik de apen afvinken.

En nu stond ik oog in oog met een prachtige groene slang.

Check.

Op basis van de bouw en kleur zou het heel goed een oosterse zweepslang (Ahaetulla prasina) geweest kunnen zijn. Deze soort komt in Thailand voor, leeft voornamelijk in bomen en struiken en kan opvallend felgroen en zeer slank zijn. Exemplaren kunnen richting 1,8 meter lang worden.

Ik bleef even kijken hoe het dier zich door het hekwerk bewoog. Wat een mooi beest. Alleen had ik inmiddels echt haast.

Dus hoe graag ik ook nog langer was blijven kijken, ik moest mijn scooter pakken en vaart maken.

Naar Chaloklum in het noorden van Koh Phangan

Later die middag stapten we met zijn drieën weer op onze scooters en reden richting het noorden van het eiland. Onze bestemming was Ban Chalok Lam, het vissersdorp aan Chaloklum Bay.

Ook hier voelde Koh Phangan weer net iets anders.

Chaloklum is van oudsher een vissersgemeenschap en rond de baai zie je onder andere een pier en vissersboten. Er zijn restaurants en accommodaties, maar het geheel voelde voor ons minder als een typisch resortstrand dan sommige andere delen van het eiland. Dat beeld wordt ook door reisbeschrijvingen van het gebied bevestigd: de pier en lokale vissersactiviteit geven Chaloklum een ander karakter dan veel puur toeristische stranden.

We gingen naar Chaloklum Beach om nog even te zwemmen en wat te eten.

Ook dit was weer een schitterende plek, maar inderdaad met een net andere uitstraling dan veel stranden die we eerder hadden bezocht. Er stonden naar mijn gevoel wat minder palmbomen direct aan het strand, de bebouwing en restaurants lagen dichter bij het water en de aanlegsteiger gaf het geheel meer het karakter van een klein kustdorp dan van een losstaand tropisch resort.

Dat vond ik juist leuk.

Niet ieder strand op Koh Phangan ziet er hetzelfde uit en na een paar dagen rondrijden begonnen we steeds meer te merken hoeveel verschillende gezichten het eiland eigenlijk heeft.

Onze laatste avond op Koh Phangan

Na het zwemmen en eten reden we uiteindelijk weer terug. Die avond moesten we onze scooters inleveren.

Dat vond ik stiekem best jammer.

Die scooters hadden ons verblijf op Koh Phangan echt een compleet andere dimensie gegeven. Zonder eigen vervoer waren we waarschijnlijk voornamelijk rond onze accommodatie gebleven of hadden we telkens taxi’s moeten regelen. Nu konden we ’s ochtends besluiten naar het noordoosten te rijden, ’s middags een willekeurige weg richting de westkust nemen en onderweg stoppen wanneer we ergens een mooi strand, restaurant of uitzichtpunt zagen.

Na het terugbrengen van de scooters liepen we naar ons huis en begonnen we onze spullen weer in te pakken.

Ook aan ons verblijf op Koh Phangan kwam een einde.

De volgende ochtend zouden we de boot terug richting het vasteland nemen en vervolgens per bus verder reizen naar Surat Thani Airport. Daar wachtte een binnenlandse vlucht naar Bangkok.

De cirkel van onze reis begon zich daarmee langzaam te sluiten.

Koh Phangan was zoveel meer dan ik vooraf verwachtte

Vooraf kende ik Koh Phangan voornamelijk als het eiland van de Full Moon Party. Natuurlijk wist ik dat er stranden en jungle waren, maar ik had niet verwacht dat juist het rondrijden en wandelen over het eiland zoveel indruk op me zou maken.

De volgende ochtend gingen onze tassen weer dicht en vertrokken we richting de boot. Via Surat Thani zouden we terugvliegen naar de plek waar onze Thailandreis was begonnen: Bangkok.

Daar hadden we nog een paar laatste dagen te gaan voordat het tijd zou zijn om terug naar huis te vliegen. Deze keer geen fietstocht door Bangkok met Co van Kessel maar andere avonturen.

Het bericht Vroeg op avontuur op Koh Phangan: apen, Bottle Beach en watervallen verscheen eerst op Menfacts.

Van tevoren had ik om de een of andere reden het idee gekregen dat veel op Koh Phangan wel te belopen zou zijn. Dat bleek al vrij snel een behoorlijke inschattingsfout. Koh Phangan is veel groter en heuvelachtiger dan ik me vooraf had voorgesteld en ons huis lag bovendien helemaal aan het einde van een lange hoofdweg. Voor een klein wandelingetje was dat prima, maar wanneer je verschillende stranden en andere delen van het eiland wilt bezoeken, heb je eigenlijk wel vervoer nodig.

Over ons huis hadden we verder weinig te klagen. We hadden twee slaapkamers met airconditioning, een badkamer met warm water, een woonkamer met televisie en Netflix en een keuken met onder andere een kookstel, waterkoker, koffiezetapparaat en koelkast. Zeker wanneer je met zijn drieën reist, vond ik het prettig om eens wat meer ruimte te hebben dan alleen een hotelkamer. Na aankomst hadden we echter weinig behoefte om uitgebreid in ons huis rond te hangen. De reis vanuit Krabi had een groot deel van de dag gekost en we hadden nauwelijks iets gegeten. Tijd om op zoek te gaan naar eten.

Onze eerste wandeling over het strand van Koh Phangan

We besloten richting het strand te lopen en daar ergens een restaurant te zoeken. Zodra we bij zee aankwamen, waren we meteen blij dat we Koh Phangan aan onze reis hadden toegevoegd. Het strand op dit gedeelte van het eiland voelde behoorlijk ongerept aan. Er waren weinig toeristen en tijdens de schemering zagen we vooral wat locals in de omgeving. Hier en daar werd blad en ander plantaardig afval verbrand en de geur van de rook hing in de warme avondlucht.

Die geur bracht bij mij onmiddellijk herinneringen terug aan eerdere reizen door onder andere de Filipijnen, Peru en Yucatan in Mexico. Grappig hoe een geur je in een fractie van een seconde jaren terug in de tijd kan brengen. Het voelde voor mij meteen weer als reizen: warme lucht, rook van een vuurtje, palmbomen en ondertussen met blote voeten door de branding lopen.

We liepen een flink stuk over het strand en gingen eigenlijk gewoon door totdat we een restaurant tegenkwamen dat ons aansprak. Uiteindelijk vonden we een fantastische plek met uitzicht over zee, ontspannen loungemuziek en precies de sfeer waarop je hoopt wanneer je op een tropisch eiland bent aangekomen. We ploffen neer, bestelden eten en realiseerden ons dat we het opnieuw goed getroffen hadden.

Scooters huren

Het was inmiddels donker en we hadden best een aardig eind gelopen. Terug konden we via een drukkere weg wandelen, of via donkere en grotendeels onverlichte paden langs het strand. Geen van beide opties sprak ons bijzonder aan.

Ik opende Google Maps en zag toevallig dat er vlak bij het restaurant een scooterverhuurder zat. Dat kwam eigenlijk perfect uit, want inmiddels hadden we ook al geconcludeerd dat scooters tijdens ons verblijf op Koh Phangan behoorlijk handig zouden zijn. Het eiland is simpelweg te groot om alles te voet te doen en juist met een scooter heb je de vrijheid om spontaan ergens af te slaan of bij een strand te stoppen.

We huurden twee scooters en reden daarmee terug naar ons huis.Wat een verschil.Vanaf dat moment voelde het ineens alsof het hele eiland voor ons openlag. Je stapt op wanneer je wilt, rijdt naar een strand aan de andere kant van het eiland en stopt onderweg wanneer je iets bijzonders ziet. Het scooter rijden zou uiteindelijk een van mijn favoriete onderdelen van ons verblijf op Koh Phangan worden.

’s Avonds met mijn zoon naar Haad Rin

Diezelfde avond had ik eigenlijk nog helemaal geen zin om thuis te blijven. Mijn zoon en ik besloten daarom op de scooters richting Haad Rin te rijden.

Haad Rin ligt in het zuidoosten van Koh Phangan en is wereldberoemd vanwege de Full Moon Party, die rondom volle maan tienduizenden feestgangers naar het strand kan trekken. Het is waarschijnlijk het bekendste feest van Thailand en voor sommige reizigers zelfs de belangrijkste reden om Koh Phangan te bezoeken. De Tourism Authority of Thailand noemt Hat Rin expliciet als de plek waar iedere volle maan de Full Moon Party wordt gehouden.

Wij waren er niet tijdens zo’n Full Moon Party en ik was eigenlijk juist benieuwd hoe Haad Rin er op een normale avond uitzag.

We parkeerden onze scooters ergens bij de drukke winkelstraten en liepen richting het strand. Daar kwamen we uit op een groot zandstrand met meerdere strandbars en uitgaansgelegenheden. Voor vrijwel iedere zaak stonden grote terrassen met loungestoelen en zitzakken en ervoor werden vuurshows opgevoerd.

Op zichzelf vind ik vuurshows geweldig. We hadden eerder in Ao Nang ook een vuurshow gezien en daar vond ik de sfeer fantastisch. In Haad Rin voelde het voor mij toch anders.

Wanneer iets bijzonders bijna normaal wordt

De artiesten deden zonder twijfel indrukwekkende dingen met vuur. Technisch was er absoluut niets op aan te merken. Toch had ik hier een vreemd gevoel bij. Het leek alsof deze shows zo vaak worden opgevoerd dat zowel de artiesten als het publiek er bijna aan gewend zijn geraakt.

De artiesten draaiden hun routines af en voor mijn gevoel zat er weinig enthousiasme meer achter. Misschien beoordeelde ik dat helemaal verkeerd en was het gewoon hun zoveelste show van de avond, maar het voelde een beetje mechanisch.

Nog opvallender vond ik het publiek. Mensen lagen onderuitgezakt in zitzakken, sommigen hielden hun telefoon omhoog om wat filmpjes te maken en verder leek bijna niemand echt te reageren.

Na een optreden begon ik gewoon te klappen.

Mijn zoon keek me aan alsof ik iets vreemds deed.

“Wat doe je?”

“Eh… klappen?”

“Dat doet niemand.”

Ik keek om me heen.

Hij had gelijk.

Vrijwel niemand klapte.

En ergens vond ik dat ontzettend raar. Er staan mensen voor je met brandende stokken en touwen allerlei spectaculaire trucs uit te voeren en blijkbaar is het zo normaal geworden dat het publiek nauwelijks nog reageert.

Misschien zegt dat ook iets over wat massatoerisme met bepaalde plekken kan doen. Iets wat ooit bijzonder en spectaculair was, verandert langzaam in iets dat iedere avond op exact dezelfde manier wordt opgevoerd voor steeds weer een nieuwe groep toeristen.

Wietwinkels en ‘very special cocktails’

Na een paar biertjes op het strand liepen mijn zoon en ik terug door Haad Rin. Buiten de Full Moon Party om voelde het plaatsje verrassend rustig aan. Er waren natuurlijk bars, restaurants en winkels open, maar op sommige plekken voelde het bijna leeg. Ik kon me moeilijk voorstellen hoe groot het contrast moest zijn wanneer hier tijdens volle maan enorme aantallen feestgangers rondlopen.

Wat ons ook opviel waren de vele cannabiswinkels. Thailand haalde cannabis in 2022 van de lijst met verboden verdovende middelen en in de jaren daarna schoten cannabiswinkels vooral in toeristische gebieden als paddenstoelen uit de grond. De regels zijn inmiddels echter behoorlijk veranderd: sinds juni 2025 zijn cannabisbloemen aangemerkt als gecontroleerd kruid en is de verkoop ervan gekoppeld aan medisch gebruik en een voorschrift.

Daarnaast zagen we op verschillende plekken reclame voor zogenaamde “very special cocktails”. Ik vermoedde dat hiermee mogelijk verwezen werd naar de beruchte mushroom shakes waar Koh Phangan al jarenlang om bekendstaat. Wat er daadwerkelijk in deze specifieke cocktails zat, weet ik niet, dus dat ga ik ook niet beweren. Psilocybinehoudende paddo’s zijn in Thailand overigens gewoon illegaal; de Thaise FDA waarschuwt expliciet dat deze onder de verboden narcotische middelen vallen.

Ik hield het gewoon bij een biertje.

Waarom start die scooter nou niet?

Toen we weer bij onze scooters aankwamen, kregen we ineens een probleem. Eén van de scooters wilde niet starten.

We drukten op de startknop. Niets. Nog een keer.

We probeerden van alles en gingen uiteindelijk zelfs met de kickstarter aan de slag. Maar wat we ook deden, die scooter weigerde dienst.

Na een tijdje hadden we het wel gezien. Eén scooter deed het gelukkig nog wel, dus we besloten met die scooter richting het verhuurbedrijf te rijden. Dat was ongeveer twintig minuten verderop.

Daar aangekomen legden we het probleem uit.

De medewerker keek ons aan en stelde direct één simpele vraag:

“Heb je de standaard wel helemaal ingeklapt?”

Oei.

Op dat moment begon de twijfel al toe te slaan.

We reden terug naar Haad Rin, liepen naar onze scooter, klapten de zijstandaard volledig in en drukten op de knop.

De scooter startte meteen.

Pfff.

Weer iets geleerd.

Veel scooters hebben een beveiliging waardoor de motor niet gestart kan worden wanneer de zijstandaard nog uitgeklapt staat. Wanneer je dit niet weet, kun je dus heel lang aan een perfect werkende scooter gaan sleutelen.

Later tijdens onze reis kwamen we andere toeristen tegen met precies hetzelfde probleem. Dit keer konden wij ineens de ervaren scooterrijders uithangen.

“Heb je de standaard wel ingeklapt?”

En jawel.

Probleem opgelost.

Ontbijten met een geweldig uitzicht bij Sun Sky View

Tijdens onze scooterritten had ik langs de weg meerdere keren een bord van Sun Sky View Restaurant gezien. Alleen de naam vond ik al aantrekkelijk genoeg en dus stelde ik voor om daar de volgende ochtend te ontbijten.

Dat bleek een uitstekende keuze.

Sun Sky View ligt hoger tegen de heuvels en staat vooral bekend om het panoramische uitzicht over Koh Phangan en de zee. Zodra we daar aankwamen, begreep ik waarom mensen hier stoppen.

Wat een uitzicht.

Vanaf het restaurant kijk je uit over de kustlijn, met de groene heuvels van Koh Phangan onder je en de blauwe zee in de verte. Het was zo’n plek waar het eten bijna bijzaak wordt omdat je voortdurend om je heen zit te kijken.

Na het ontbijt stapten we weer op onze scooters. Voor die dag hadden we geen strak programma. We besloten simpelweg richting het noordoosten van Koh Phangan te rijden en onderweg te kijken waar we zouden uitkomen.

Met de scooter naar Thong Nai Pan Yai

Alleen de rit naar het noordoosten was al prachtig. Koh Phangan bestaat uit veel heuvelachtig en groen terrein en met de scooter rijd je voortdurend omhoog en omlaag door een tropisch landschap. Af en toe krijg je ineens uitzicht over zee en vervolgens verdwijn je weer tussen de bomen.

Uiteindelijk kwamen we terecht bij Thong Nai Pan Yai Beach.

Thong Nai Pan ligt in het noordoosten van Koh Phangan en bestaat uit twee naast elkaar gelegen baaien: Thong Nai Pan Yai en Thong Nai Pan Noi. “Yai” betekent groot en “Noi” klein; Thong Nai Pan Noi ligt noordelijker en beide stranden liggen maar een paar minuten rijden van elkaar.

Thong Nai Pan Yai bleek een prachtig strand. We zochten een willekeurig restaurant uit waar we lekker in stoelen konden zitten en dachten daar even iets te drinken.

Dat bleek achteraf niet het meest voordelige restaurant van Thailand te zijn.

Voor Thaise begrippen waren de prijzen behoorlijk stevig. We besloten het daarom bij een simpel colaatje te houden en gingen vervolgens vooral genieten van het strand.

Het zeewater was heerlijk. Bijna warm zelfs.

Je loopt het water in en hoeft eigenlijk helemaal niet te wennen aan de temperatuur. We zwommen een tijdje en genoten van de rustige omgeving voordat we onze spullen weer bij elkaar pakten en verder reden.

Een paar minuten verder: Thong Nai Pan Noi

Een paar minuten rijden verderop kwamen we bij het tweede strand: Thong Nai Pan Noi. De twee stranden liggen vlak naast elkaar en worden gezamenlijk vaak simpelweg Thong Nai Pan genoemd.

Ook hier stopten we.

We gingen wat eten en drinken en maakten daarna een lange wandeling over het strand. Hoewel Yai en Noi zo dicht bij elkaar liggen, vond ik het toch leuk om ze allebei te bekijken. Dat is nu precies het voordeel van een scooter op Koh Phangan: zie je ergens een bordje richting een strand, dan sla je gewoon af.

Geen dienstregeling, geen taxi regelen en geen idee of je een uur of vier uur blijft.

Heerlijk.

Op zoek naar een waterval

Op de heenweg hadden we ergens een bord richting een waterval gezien. Omdat we toch geen strak programma hadden, besloten we op de terugweg te kijken of we die konden vinden.

Dit werd een enigszins vreemde onderneming.

We kwamen uiteindelijk op een plek terecht waar we voorbij iets moesten lopen dat op een appartementencomplex of woningen van locals leek. Daarachter kwamen we in een rotsachtig gebied terecht waar blijkbaar een waterval hoorde te zijn.

Alleen was er op dat moment nauwelijks water.

Ik ben nog een behoorlijk stuk over de rotsen omhoog geklommen om te kijken of er verderop meer te zien was, maar ook daar was weinig spectaculairs te vinden. Overal lagen bovendien plastic buizen, waardoor ik me afvroeg of er water werd omgeleid of ergens naartoe werd gepompt.

Mogelijk was dit Than Prawet Waterfall, maar ik kan de naam hiervan niet direct achterhalen.

Niet iedere plek die je onderweg bezoekt hoeft tenslotte een spectaculaire bezienswaardigheid te zijn.

Soms volg je gewoon een bordje, klim je een stuk over rotsen, kom je tot de conclusie dat er bijna geen water is en rijd je daarna weer verder. Ook dat is reizen.

Zullen we naar een Jungle Party gaan?

Later die avond kwam mijn zoon met een volgend voorstel.

Of we niet naar een Jungle Party konden gaan.

Dat klonk mij eigenlijk best interessant in de oren. Niet eens per se omdat ik de hele nacht wilde feesten, maar ik was wel nieuwsgierig hoe zo’n feest midden in de jungle van Koh Phangan eruitzag.

Dus stapten we opnieuw op onze scooters.

We reden steeds verder de bergen in en langzaam werd de omgeving donkerder en rustiger. Totdat we in de verte muziek begonnen te horen.

Niet veel later verschenen er steeds meer lichtjes en neonversieringen tussen de bomen.

We zaten goed.

Via een hobbelig pad reden we verder naar beneden richting de ingang van het feest. De locatie zag er eigenlijk best spectaculair uit: midden in de jungle, overal licht en muziek en duidelijk een compleet feestterrein tussen de bomen.

Toen hoorden we de toegangsprijs. Ongeveer 42 euro per persoon. Dat vonden wij toch iets te veel van het goede om “even te gaan kijken”.

Mijn zoon twijfelde bovendien zelf of hij überhaupt binnen zou worden gelaten, aangezien hij pas 16 was. Daarmee was de keuze snel gemaakt. We draaiden om. Geen Jungle Party voor ons.

Koh Phangan bleek veel meer dan alleen de Full Moon Party

Die avond reden we weer door het donker terug naar ons huis. Inmiddels begon ik Koh Phangan steeds leuker te vinden. Vooraf kende ik het eiland vooral van verhalen over de Full Moon Party, maar na een paar dagen zag ik juist hoeveel meer er te ontdekken valt.

Haad Rin en het feesttoerisme zijn duidelijk een onderdeel van het eiland, maar stap op een scooter en rijd een half uur de andere kant op en je kunt ineens op een rustig tropisch strand staan waar vrijwel niemand is.

Dat contrast vond ik misschien wel het leukste aan Koh Phangan.

Je kunt ’s avonds tussen de strandbars en vuurshows in Haad Rin rondlopen en de volgende ochtend via kronkelende wegen door de jungle naar een vrijwel verlaten baai rijden. Onderweg stop je bij een restaurant met uitzicht over zee, zwem je in bijna warm zeewater en probeer je een waterval te vinden waarvan uiteindelijk nauwelijks iets over blijkt te zijn.

En juist doordat wij vooraf vrijwel niets hadden gepland, ontstonden dit soort dagen eigenlijk vanzelf.

De volgende ochtend wilde ik alleen iets anders.

Na een paar dagen samen op pad te zijn geweest besloot ik vroeg op te staan, mijn scooter te pakken en in mijn eentje op avontuur te gaan.

Het bericht Koh Phangan ontdekken op de scooter: stranden, Haad Rin en jungle-avonturen verscheen eerst op Menfacts.

Dit was zo’n excursie waarvan je vooraf eigenlijk al weet dat het behoorlijk toeristisch gaat worden. We zouden onder andere Maya Bay, Monkey Beach en Koh Phi Phi bezoeken, tussendoor gaan zwemmen en snorkelen en uiteindelijk nog een tijdje op een ander tropisch strand doorbrengen. Maya Bay kende ik natuurlijk vooral van de film The Beach met Leonardo DiCaprio. Die film kwam in 2000 uit en zorgde ervoor dat deze toch al prachtige baai wereldberoemd werd. Het was daarom een van die plekken die ik tijdens onze reis door Thailand graag een keer met eigen ogen wilde zien.

Met een pick-up richting de boten

We werden ’s ochtends bij ons resort opgehaald met een typisch Thais vervoermiddel: een pick-uptruck waarvan de laadbak was voorzien van twee bankjes aan de zijkanten en een soort tentdak erboven. We namen plaats achterin en reden vervolgens langs verschillende andere accommodaties om nog een tiental toeristen op te halen. Uiteindelijk werden we allemaal afgezet bij een grote verzamelplaats vanwaar verschillende excursies richting de eilanden vertrokken.

Er wordt vaak gezegd dat onze Europese zomer voor een groot deel van Thailand als laagseizoen geldt. In Krabi valt deze periode samen met het regenseizoen, waardoor het weer minder voorspelbaar is en de zee ruwer kan zijn. Ik kon me op dat moment alleen moeilijk voorstellen hoe druk het hier dan in het hoogseizoen moest zijn. Op de verzamelplaats stonden nu al overal toeristen te wachten en verschillende groepen werden voortdurend naar hun boten gestuurd. Thailand mag dan in het regenseizoen minder bezoekers trekken dan tijdens de droge wintermaanden, rustig zou ik het hier bepaald niet noemen.

We kregen eerst een korte introductie over het verloop van de dag, waarna onze groep richting de speedboot werd gestuurd. De boot bood plaats aan ongeveer veertig tot vijftig personen en wij besloten voorin te gaan zitten, in het open gedeelte. Lekker in de buitenlucht, goed uitzicht over zee en de wind in je gezicht. Dat leek ons een uitstekend idee.

Voor onze 16-jarige zoon bleek het iets minder ideaal.

Met een speedboot over de golven richting Maya Bay

Zodra de speedboot snelheid begon te maken, merkten we hoe hard zo’n boot over de golven kan stuiteren. Voorin voel je iedere golf extra goed en onze zoon werd al vrij snel misselijk. Hij besloot daarom naar het overdekte gedeelte van de boot te gaan. Dat klinkt eenvoudiger dan het is, want jezelf op een snelvarende en stuiterende speedboot naar achteren verplaatsen is al een klein avontuur op zich.

Wij bleven voorin zitten en zagen langzaam de eerste karakteristieke eilanden van de Phi Phi-archipel verschijnen. Het landschap hier is werkelijk spectaculair. Enorme groene kalkstenen rotsen rijzen bijna loodrecht uit het turquoise water omhoog. Het lijkt soms bijna onwerkelijk en naarmate we dichter bij Maya Bay kwamen, werd het uitzicht alleen maar indrukwekkender.

Bij aankomst werd tegelijkertijd onmiddellijk duidelijk hoe populair deze plek is. Voor de kust lagen verschillende speedboten en bij de drijvende aanlegsteiger was het een komen en gaan van groepen toeristen. Ook onze boot meerde aan en we werden verzocht om meteen door te lopen. Niet blijven staan, niet uitgebreid foto’s maken op de steiger en vooral ruimte maken voor de volgende groep, want achter ons kwamen alweer tientallen andere bezoekers aan.

En toch was mijn eerste indruk vooral: wow.

Maya Bay: is het werkelijk zo mooi als op de foto’s?

Het water rondom de aanlegsteiger was ongelooflijk helder en had die typische blauwgroene kleur die je normaal gesproken vooral op bewerkte vakantiefoto’s denkt te zien. Onder de steiger zwommen tropische vissen en rondom ons rezen enorme begroeide rotswanden uit het water omhoog. Het zag er werkelijk paradijselijk uit.

Vanaf de aanlegplaats liepen we verder richting Maya Bay zelf. De baai ligt op het onbewoonde eiland Phi Phi Leh en wordt vrijwel volledig omsloten door hoge kalkstenen kliffen. Juist die natuurlijke kom maakt Maya Bay zo bijzonder. Het witte zand, het ondiepe turquoise water, de jungle en de enorme rotswanden vormen samen een landschap dat bijna te mooi lijkt om echt te zijn.

De wereldwijde bekendheid heeft echter ook een keerzijde gehad. Na jaren van massatoerisme raakte het kwetsbare ecosysteem zwaar beschadigd en werd Maya Bay in 2018 gesloten om de natuur de kans te geven zich te herstellen. Toen de baai jaren later weer openging, kwamen er veel strengere regels. Bezoekers mogen tegenwoordig niet zomaar meer in de baai zwemmen en de toegang wordt gereguleerd om het kwetsbare zeeleven en de koralen beter te beschermen.

Tijdens ons bezoek kregen we ongeveer een half uur om Maya Bay te bekijken. Dat klinkt niet lang en dat is het eerlijk gezegd ook niet. Je loopt naar het strand, kijkt rond, maakt foto’s en voor je gevoel moet je alweer langzaam richting het afgesproken verzamelpunt.

Maar wat een plek.

Een paradijs dat je met honderden anderen moet delen

Maya Bay is werkelijk prachtig. Tegelijkertijd moet ik daar wel iets bij zeggen: het beeld dat ik vooraf in mijn hoofd had van een verlaten tropische baai waar je in alle rust over een wit strand loopt, kun je beter thuislaten.

Het was druk.

Heel druk.

Overal stonden mensen foto’s en filmpjes te maken en voortdurend kwamen er nieuwe groepen toeristen bij. Ik besef me daarbij natuurlijk heel goed dat wij zelf óók onderdeel waren van die drukte. Het zou een beetje hypocriet zijn om te klagen over alle toeristen terwijl je zelf met een speedboot vol bezoekers komt aanvaren. Toch doet die enorme hoeveelheid mensen wel iets met de ervaring. Het landschap is paradijselijk, maar sereen kun je het moeilijk noemen.

Op het strand stond een medewerker met een megafoon bezoekers er voortdurend aan te herinneren dat ze niet zomaar de zee in mochten. Het water van Maya Bay is tegenwoordig beschermd en je mag er niet zwemmen. Een van de redenen om de menselijke druk hier te beperken is het herstel van het ecosysteem.

Ook werd verteld dat er jonge blacktip reef sharks, oftewel zwartpuntrifhaaien, in het ondiepe water zwemmen en dat we die dieren uiteraard met rust moesten laten.

In eerste instantie dacht ik nog een beetje sceptisch dat het verhaal over de haaien misschien vooral bedoeld was om toeristen ervan te weerhouden verder het water in te lopen.

Totdat ik ze zelf zag.

Kleine haaien in de branding van Maya Bay

In het ondiepe, kristalheldere water zagen we daadwerkelijk een groepje kleine zwartpuntrifhaaien zwemmen. Gewoon een paar meter van het strand.

Dat vond ik ontzettend bijzonder.

De zwartpuntrifhaai is een haaiensoort die veel voorkomt rondom ondiepe tropische koraalriffen. Je herkent hem onder andere aan de donkere uiteinden van zijn vinnen. Vooral jonge dieren gebruiken ondiepe kustgebieden als leefgebied, waardoor ze op plekken als Maya Bay soms opvallend dicht bij het strand kunnen komen.

We bleven uiteraard op afstand en bekeken ze vanaf het strand. Dat zulke dieren weer in de baai worden gezien, maakt ook duidelijk waarom bescherming van deze plek belangrijk is. De Thaise autoriteiten hanteren tegenwoordig bredere regels om kwetsbare koraalgebieden te beschermen; daarbij is onder andere het aanraken of verstoren van zeeleven verboden.

We liepen zover over het strand als toegestaan, maakten natuurlijk veel te veel foto’s en filmpjes en probeerden het landschap zoveel mogelijk in ons op te nemen. Daarna moesten we alweer terug richting de boot.

Maya Bay konden we daarmee van ons lijstje afstrepen. Toeristisch? Ontzettend. Druk? Absoluut. Maar zou ik het daarom overslaan?

Nee.

Daarvoor vond ik het simpelweg te mooi.

Zwemmen tussen de enorme rotsen

Na Maya Bay voeren we verder en stopten we op een plek die bijna volledig werd omgeven door enorme kalkstenen rotswanden. Hier mochten we eindelijk wél het water in.

Na de warme wandeling over Maya Bay en het stuiteren op de speedboot kwam dat als geroepen. We sprongen vanaf de boot het water in en kregen ongeveer een half uur om te zwemmen. Wie dat wilde kon een reddingsvest gebruiken, wat voor minder sterke zwemmers geen overbodige luxe is. Je bevindt je hier namelijk op open water en kunt nergens even met je voeten op de bodem gaan staan.

Het water was heerlijk en het uitzicht vanaf zee misschien nog wel mooier dan vanaf de boot. Terwijl je ronddrijft kijk je tegen die gigantische begroeide rotswanden omhoog. Het contrast tussen het groene landschap en het heldere water is precies wat de omgeving van Krabi en de Phi Phi-eilanden zo spectaculair maakt.

Na ongeveer een half uur werden we weer aan boord geroepen. Tijd voor het onderdeel waar ik misschien nog wel het meest naar uitkeek: snorkelen.

Snorkelen bij de Phi Phi Islands

Op onze volgende stop kregen we ongeveer drie kwartier tot een uur de tijd om te snorkelen. Masker op, snorkel in en het water in.

En opnieuw: wow.

Boven water is deze omgeving al prachtig, maar onder water gaat er een compleet nieuwe wereld open. We zagen ontzettend veel verschillende tropische vissen. Grote groepen sergeant major fish zwommen om ons heen en tussendoor zagen we onder andere papegaaivissen, doktersvissen, trekkervissen en needlefish. Zelfs Nemo kwam voorbij: tussen het koraal zagen we een clownvis.

Het leuke aan snorkelen is dat je helemaal geen ervaren duiker hoeft te zijn om ontzettend veel te zien. Je drijft gewoon aan de oppervlakte en kijkt naar alles wat enkele meters onder je gebeurt. Overal bewegen vissen tussen het koraal door en telkens wanneer je denkt alles gezien te hebben, verschijnt er weer een andere kleur of vorm.

Volgens de huidige Thaise beschermingsregels voor snorkel- en duikgebieden moet je daarbij afstand houden van het koraal en mag je zeedieren en koralen niet aanraken of voeren. Dat is ook niet meer dan logisch: juist omdat zoveel mensen deze plekken bezoeken, is het belangrijk dat iedereen probeert zo weinig mogelijk achter te laten.

En toen zagen we iets wat ik totaal niet had verwacht.

Op ongeveer een meter afstand zwom ineens een kleine zwartpuntrifhaai voorbij.

Na de jonge haaien bij Maya Bay was dit de tweede keer op één dag dat we een blacktip reef shark zagen, maar nu lagen we zelf in het water. Het dier zwom rustig voorbij en verdween vervolgens weer tussen het blauw.

Voor mij was dat zonder twijfel een van de hoogtepunten van de dag.

Via Monkey Beach naar Koh Phi Phi

Na het snorkelen klommen we weer aan boord en voeren we richting Monkey Beach. Zoals de naam al doet vermoeden, staat dit strand bekend om de makaken die hier regelmatig op en rondom het strand verschijnen. We hadden alleen pech: tijdens ons bezoek lieten de apen zich niet zien.

We voeren vervolgens verder richting Koh Phi Phi, waar het tijd was voor de lunch. Voor onze groep stond een goed verzorgd buffet klaar en na een ochtend op zee smaakte dat uitstekend. In totaal kregen we hier ongeveer twee uur de tijd, waardoor we na het eten nog rustig over het eiland konden rondlopen.

Koh Phi Phi voelde daarbij heel anders dan Maya Bay. Hier vind je accommodaties, restaurants, winkeltjes en allerlei toeristische voorzieningen. Het eiland is duidelijk volledig ingericht op bezoekers. We liepen wat rond, bekeken de omgeving en hadden eigenlijk best wat geluk gehad met het weer.

Daar was het regenseizoen weer

Tijdens onze wandeling begon het te regenen. Eerst nog redelijk rustig, maar tegen de tijd dat we weer op de boot stapten ging het behoorlijk tekeer.

En dan merk je ineens waarom deze periode het regenseizoen wordt genoemd.

De regen kwam met bakken uit de lucht en binnen de kortste keren was vrijwel iedereen op de boot drijfnat. Veel beschutting heb je op zo’n speedboot niet en de combinatie van regen, wind en opspattend zeewater zorgt ervoor dat je uiteindelijk maar één ding kunt doen: accepteren dat je nat bent.

Ergens hoort het ook wel bij reizen door Thailand in deze periode. Het ene moment zwem je onder een blauwe lucht tussen tropische vissen en een uur later zit je compleet doorweekt op een speedboot.

Gelukkig bleef het programma gewoon doorgaan.

Nog even ontspannen op Mango Beach

We maakten later nog een stop bij Mango Beach, waar we ongeveer anderhalf uur de tijd kregen. Na alle indrukken van Maya Bay, het snorkelen, Koh Phi Phi en de stortregen was het eigenlijk wel lekker om een tijdje niet zoveel te hoeven.

Gewoon even het strand op, rondkijken en genieten van het feit dat we ons midden tussen de tropische eilanden van Thailand bevonden.

Daarna was het tijd om weer terug te varen richting Ao Nang. Het was een lange dag geweest en de excursie was absoluut massaler dan sommige van onze eerdere activiteiten, maar ik had hem voor geen goud willen missen.

Maya Bay zien, tussen tropische vissen snorkelen, kleine zwartpuntrifhaaien spotten, zwemmen tussen de enorme kalkstenen rotsen en verschillende eilanden bezoeken: ondanks alle andere toeristen was deze boottocht het wat mij betreft meer dan waard.

Van The Vatika naar Hula Hula Resort

Terug in Ao Nang moesten we nog even praktisch worden. Onze spullen lagen namelijk nog bij The Vatika. We haalden onze tassen op, namen definitief afscheid van het resort waar we zo graag nog wat langer waren gebleven en vertrokken richting onze accommodatie voor de komende twee nachten: Hula Hula Resort.

Gelukkig bleek ook dat opnieuw een prima keuze. Hula Hula was een mooi resort met een heerlijk zwembad en na alle activiteiten van de afgelopen dagen besloten we dat het de volgende ochtend tijd was om het tempo eens flink omlaag te gooien.

Geen wekker voor een excursie, geen speedboot en even nergens naartoe.

We ontbeten rustig en brachten daarna een groot deel van de ochtend bij het zwembad door. Kokosnoten erbij, lekkere fruitshakes bestellen en vooral helemaal niets hoeven. Na Bangkok, fietsen door Chinatown, de jungle, olifanten, ATV’s en een complete dag eilandhoppen was dat eigenlijk precies wat we nodig hadden.

Er was alleen één ding waar we langzaam over moesten gaan nadenken.

Waar gingen we hierna eigenlijk naartoe?

Wat wordt onze volgende bestemming?

Dat was tegelijkertijd het voordeel en nadeel van onze manier van reizen. We hadden niet onze complete Thailandreis vooraf vastgelegd. Daardoor konden we langer in Ao Nang blijven toen het ons hier goed beviel, maar het betekende ook dat we nu daadwerkelijk een beslissing moesten nemen over onze volgende bestemming.

Uiteindelijk hakten we de knoop door.

We zouden Krabi verlaten en richting Koh Phangan reizen.

Dat betekende dat we de volgende dag eerst met een bus richting de pier moesten en daar vervolgens een catamaran naar het eiland zouden nemen. Daarmee zouden we bovendien de Andamanse kant van Thailand achter ons laten en richting de Golf van Thailand reizen.

Maar voordat het zover was, hadden we nog een middag in Krabi.

Voor nog geen vijf euro een scooter huren

Mijn vriendin had zin in een Thaise massage en mijn zoon en ik besloten ondertussen nog een klein avontuur te ondernemen. We huurden een scooter.

Dat kostte ons voor de rest van de dag nog geen vijf euro.

We besloten daarmee richting Krabi Town te rijden. Alleen al de rit was de moeite waard. Op een scooter beleef je de omgeving toch weer anders dan vanuit een taxi of busje. Je rijdt tussen de enorme kalkstenen rotsformaties door, ziet overal tropische begroeiing en komt onderweg tempels en kleine dorpjes tegen.

Onderweg kwamen we onder andere langs een tempel en zagen we een enorme liggende Boeddha tegen het bergachtige landschap. Dat zijn precies de momenten waarop een simpele scooterrit ineens onderdeel van je reiservaring wordt.

We hadden vooraf een beetje verwacht dat Krabi Town net zo toeristisch zou zijn als Ao Nang, maar dat viel ons tijdens onze korte rit eigenlijk behoorlijk mee. Het voelde veel meer als een gewone Thaise stad. Nu moet ik daar wel bij zeggen dat we er slechts vluchtig met onze scooter doorheen reden en dus absoluut niet genoeg hebben gezien om een volledig oordeel over Krabi Town te geven.

We keken op een gegeven moment naar de lucht en realiseerden ons dat de zon alweer behoorlijk laag stond, dus dat betekende dat we de terugweg moesten gaan inzetten.

Voor het donker terug naar Ao Nang

Vanaf Krabi Town was het voor ons ongeveer 45 minuten tot een uur rijden terug naar Ao Nang en we wilden het liefst niet het hele stuk in het donker afleggen. We draaiden daarom om en begonnen aan de terugrit.

Ook nu was het landschap weer prachtig. Eigenlijk hadden we achteraf best wat meer tijd voor deze scootertocht willen uittrekken. Met een eigen scooter heb je de vrijheid om onderweg overal te stoppen en juist dat is in een omgeving als Krabi ontzettend leuk.

Een belangrijke kanttekening voor wie zelf in Thailand een scooter wil huren: controleer vooraf goed of je rijbewijs en internationaal rijbewijs geldig zijn voor het type motorvoertuig dat je huurt en zorg dat je verzekering motorrijden daadwerkelijk dekt. De scooters die in Thailand worden verhuurd vallen doorgaans niet simpelweg onder dezelfde regels als een Nederlandse snorfiets.

Wij leverden onze scooter weer in en daarmee zat ook onze laatste volledige dag in Ao Nang erop.

Afscheid van Krabi en op naar Koh Phangan

De volgende ochtend ontbeten we nog één keer bij Hula Hula Resort en pakten daarna onze spullen. We werden opgehaald door een busje dat ons naar een busterminal bracht. Vanaf daar gingen we verder met een bus richting de pier van Lomprayah, waar de volgende etappe van onze reis op ons wachtte.

Een catamaran richting Koh Phangan.

Het voelde ergens vreemd om Krabi alweer achter ons te laten. We waren hier uiteindelijk maar een aantal dagen geweest, maar in die korte tijd hadden we ontzettend veel meegemaakt. We hadden Ao Nang ontdekt, tussen de kalkstenen rotsen geslapen, een vuurshow op het strand gezien, met olifanten door de jungle gelopen, op ATV’s door de modder gedrift, Maya Bay bezocht, tussen tropische vissen en kleine haaien gesnorkeld en waren op de scooter richting Krabi Town gereden.

Tegelijkertijd was dit precies waarom we niet alles vooraf wilden vastleggen. We hadden geen strak schema dat bepaalde dat we op een specifieke dag ergens moesten zijn. We hadden besloten langer in Ao Nang te blijven omdat het ons beviel en nu hadden we simpelweg weer zin in iets nieuws.

Onze tassen gingen de bus in, Krabi verdween langzaam achter ons en enkele uren later zouden we op de catamaran stappen richting een nieuw eiland.

Op naar Koh Phangan.

Maar dat is weer een verhaal voor de volgende blog.

Het bericht Van Ao Nang naar de Phi Phi Islands: Maya Bay, snorkelen en tropische eilanden verscheen eerst op Menfacts.

In Ao Nang bleek al snel waarom we niet alles vooraf wilden vastleggen. We hadden in eerste instantie twee nachten geboekt bij The Vatika Resort and Spa, maar eigenlijk wisten we na onze eerste dag al dat we hier best wat langer wilden blijven. De omgeving van Krabi beviel ons ontzettend goed en ook The Vatika, met zijn tropische tuin, zwembad en enorme kalkstenen rotsen op de achtergrond, was precies het soort plek waar we nog wel een paar dagen wakker wilden worden. We besloten daarom te kijken of we onze twee overnachtingen met nog eens twee nachten konden verlengen. Helaas bleek het resort helemaal vol te zitten. We zouden dus op zoek moeten naar een andere accommodatie in Ao Nang, maar dat was een probleem voor later. Eerst hadden we namelijk weer een behoorlijk avontuurlijke dag voor de boeg: we gingen naar een olifantensanctuary en daarna zouden mijn zoon en ik op een ATV door de jungle gaan rijden.

Een olifantensanctuary in Krabi bezoeken

Olifanten en Thailand zijn bijna onlosmakelijk met elkaar verbonden. Je komt afbeeldingen van deze dieren overal tegen en op veel toeristische bestemmingen worden allerlei activiteiten met olifanten aangeboden. Tegelijkertijd is er de afgelopen jaren terecht steeds meer discussie ontstaan over de manier waarop olifanten binnen het toerisme worden gehouden en behandeld. Olifantenritten en shows waarbij dieren kunstjes moeten uitvoeren worden bijvoorbeeld steeds vaker afgeraden. Ook bij zogenaamde elephant sanctuaries is het verstandig om kritisch te kijken naar wat er precies wordt aangeboden. Alleen het woord ‘sanctuary’ betekent immers niet automatisch dat alles wat er gebeurt volledig in het belang van de dieren is.

Dat maakte onze keuze eerlijk gezegd ook een beetje dubbel. Ik wilde ontzettend graag eens van dichtbij meemaken hoe indrukwekkend een olifant werkelijk is, maar tegelijkertijd wilden we absoluut geen plek bezoeken waar de dieren werden bereden of zichtbaar slecht werden behandeld. Bij de excursie die wij via ons hotel boekten, werd nadrukkelijk aangegeven dat er niet op de olifanten werd gereden en dat de dieren goed werden verzorgd. Inmiddels weet ik dat ook activiteiten zoals het wassen, aanraken en baden met olifanten vanuit dierenwelzijn bekeken ter discussie staan. Dat vind ik belangrijk om erbij te vermelden. Op dat moment maakten we echter de keuze om deze sanctuary te bezoeken en de ervaring zelf zal ik niet snel vergeten.

Met slechts vijf personen naar de olifanten

We boekten de excursie gewoon via ons hotel en werden ’s ochtends met een busje opgehaald. Toen we instapten zaten er nog twee andere mensen in. Ik ging er eigenlijk vanuit dat we onderweg nog langs verschillende hotels zouden rijden om meer toeristen op te halen, maar dat gebeurde niet. Wij met zijn drieën en die twee andere bezoekers bleken het volledige gezelschap te zijn. Vijf personen in totaal dus, en daar waren we ontzettend blij mee. Je ziet in Thailand regelmatig excursies waarbij complete groepen toeristen tegelijkertijd ergens aankomen en daar hadden we niet zo’n behoefte aan. Met slechts vijf personen voelde de ervaring veel rustiger en persoonlijker.

Eenmaal aangekomen bij de sanctuary werden we ontvangen door een gids die ons eerst wat meer vertelde over de olifanten en uitlegde wat we die dag gingen doen. Daarna was het tijd om daadwerkelijk kennis te maken met de dieren. Voor een klein bedrag konden we wat bananen kopen om aan de olifanten te voeren en dan sta je ineens met een banaan in je hand tegenover zo’n gigantisch dier. Je kon de banaan aan de slurf geven, waarna de olifant hem zelf naar zijn mond bracht, maar je kon hem ook rechtstreeks in zijn bek stoppen. Mijn vriendin en zoon vonden dat laatste toch behoorlijk spannend en eerlijk gezegd begreep ik dat wel. Op foto’s en video’s weet je natuurlijk dat een olifant groot is, maar wanneer je er daadwerkelijk naast staat realiseer je je pas hoe enorm deze dieren werkelijk zijn.

Naast bananen mochten we ook stukken riet en bladeren voeren en we kregen de mogelijkheid om de olifanten aan te raken en te aaien. Daarbij viel mij iets op waar ik eigenlijk nooit over had nagedacht: de haren van een olifant. De huid is natuurlijk ontzettend dik en gerimpeld, maar er groeien ook grove, stugge haren op die bijna aanvoelen als de haren van een harde bezem. Het zijn van die kleine details die je op foto’s nooit ziet, maar die je na zo’n ontmoeting wel bijblijven.

Wandelen met olifanten door de jungle

Na het voeren gingen we samen met de olifanten de jungle in en dat vond ik misschien nog wel indrukwekkender. Je loopt over een pad tussen het tropische groen en ineens wandelt er zo’n kolossaal dier naast je. Pas wanneer je letterlijk naast een olifant loopt, krijg je echt een goed idee van de omvang. Tegelijkertijd bewegen ze verrassend rustig door het landschap. Wij liepen er met ons kleine groepje naast en konden eigenlijk alleen maar om ons heen kijken en genieten van hoe bijzonder de situatie was. Een paar dagen eerder wandelden we nog over de Chatuchak weekend market en fietsten we nog door de smalle steegjes van Chinatown in Bangkok en nu liepen we ergens in de jungle van Krabi naast olifanten. Thailand bleef ons op die manier voortdurend verrassen.

Onderweg mochten we de olifanten insmeren en scrubben met rode modder. Daarna liepen we verder richting het water, waar we een emmer en borstel kregen. Vervolgens gingen we samen met de olifanten de rivier in. Daar sta je dan, met een emmer water in je hand naast een olifant. We schepten water over de dieren en gebruikten de borstels om de modder van hun huid te wassen. Voor mij was dit op dat moment een ontzettend bijzondere ervaring. Zo dichtbij een olifant komen, het dier aanraken en vervolgens samen in het water staan was iets wat ik daarvoor alleen van foto’s en filmpjes kende.

Na het wassen liepen we uiteindelijk samen met de olifanten weer terug door de jungle. Het was zonder twijfel een van de meest indrukwekkende ervaringen die we tot dat moment tijdens onze reis hadden meegemaakt. Veel tijd om rustig bij te komen hadden mijn zoon en ik alleen niet, want het volgende avontuur stond alweer klaar.

ATV rijden door de jungle van Krabi

Mijn vriendin sloeg het volgende gedeelte over, maar mijn zoon en ik hadden aansluitend een ATV-tour geboekt. Een ATV is eigenlijk een quad die gemaakt is om over onverharde paden te rijden en onverharde paden waren er die dag genoeg. Het weer in Krabi was nogal wisselvallig geweest en daardoor was de ondergrond behoorlijk nat en modderig. Je zou misschien denken dat dit vervelend is wanneer je met een ATV door de jungle gaat rijden, maar het tegenovergestelde bleek waar. De modder maakte het juist nóg leuker.

Toen we bij de ATV’s aankwamen keek iemand naar mijn kleding en wees meteen op mijn witte shirt. Een wit shirt was volgens hem geen bijzonder goed idee en die kon ik beter uittrekken. Op dat moment dacht ik nog dat het misschien een beetje overdreven was, maar twee minuten later begreep ik precies waarom hij dat zei. Daar zat ik dan, in mijn blote bast op een quad midden in de Thaise jungle, en binnen enkele minuten zat ik compleet onder de modder.

Het parcours liep door verschillende delen van de jungle en bestond uit ontzettend veel bochten, modderige stukken en smalle paden. Vooral door de natte ondergrond kon de achterkant van de quad heerlijk uitbreken. Gas erop, insturen en vervolgens half driftend door de modder de bocht door. Wat was dit gaaf! Op sommige stukken moesten we bukken omdat er takken boven het pad hingen en op andere momenten sloegen palmbladeren tegen je armen of gezicht terwijl je er tussendoor reed. Het voelde soms bijna alsof iemand speciaal een racebaan midden in de jungle had aangelegd.

Mijn ATV werkte helaas niet helemaal mee. De gashendel ging behoorlijk stroef, waardoor gasgeven op den duur verrassend veel kracht kostte. Dat mocht de pret echter absoluut niet drukken. Mijn zoon reed ondertussen ook lekker door en we hadden allebei de grootste lol. De combinatie van de jungle, de modder en het parcours maakte het wat mij betreft juist veel leuker dan wanneer we over een droog en eenvoudig pad hadden gereden.

Trek vooral geen goede kleding aan

Voorafgaand aan het ATV rijden had ik mijn zoon nog een goedbedoeld vaderlijk advies gegeven. Hij wilde eigenlijk op slippers gaan, maar dat vond ik niet zo’n goed idee. Op een quad wil je toch een beetje stevig staan, dus ik raadde hem aan om fatsoenlijke schoenen aan te trekken. Achteraf weet ik niet of dat nou mijn beste advies van de vakantie was.

Na de ATV-tour waren mijn eigen schoenen namelijk werkelijk zeiknat. Niet een beetje vochtig, maar volledig doorweekt met water en modder. Het probleem met het tropische klimaat in Thailand is vervolgens dat zulke natte schoenen niet bepaald snel drogen. Drie dagen later waren ze nog steeds niet droog. Mocht je dus zelf in Krabi gaan ATV rijden en is het parcours nat en modderig, trek dan vooral geen nieuwe sneakers of goede kleding aan. Een zwembroek en oude kleding die vies mag worden zijn wat mij betreft ideaal. Wat betreft slippers zou ik ter plaatse wel even informeren wat de aanbieder vanuit veiligheidsoogpunt toestaat of adviseert. Als dichte schoenen verplicht zijn, zou ik natuurlijk liever natte schoenen hebben dan onveilig op een quad zitten.

En dat witte shirt? Dat was gelukkig droog gebleven. Die waarschuwing had ik in ieder geval wél op tijd opgevolgd.

Wat een geweldige dag in Krabi

Aan het einde van de dag konden we eigenlijk maar één conclusie trekken: wat een geweldige dag. ’s Ochtends stonden we bananen aan olifanten te voeren, daarna wandelden we met deze enorme dieren door de jungle en stonden we ze in een rivier te wassen. Niet veel later zaten mijn zoon en ik op quads en vlogen we onder de modder door de Thaise jungle. Het waren twee compleet verschillende ervaringen, maar samen maakten ze er een dag van die we niet snel zullen vergeten.

Het bezoek aan de olifanten heeft me achteraf overigens ook bewuster gemaakt van de discussie rondom olifantentoerisme in Thailand. Alleen omdat ergens ‘sanctuary’ op staat en er niet op olifanten wordt gereden, betekent dat niet automatisch dat iedere activiteit vanuit dierenwelzijn bekeken ideaal is. Wie zelf zo’n plek wil bezoeken, zou ik daarom aanraden om vooraf goed onderzoek te doen naar de sanctuary, hoe de dieren er leven en hoeveel vrijheid ze hebben. De ervaring om zo dicht bij deze indrukwekkende dieren te zijn vond ik onvergetelijk, maar als ik opnieuw zou boeken, zou ik die afweging over dierenwelzijn nog nadrukkelijker meenemen.

Toch nog twee nachten langer in Ao Nang

Ondertussen hadden we natuurlijk nog steeds een praktisch probleem. Onze twee nachten bij The Vatika zaten erop en hoewel we Ao Nang eigenlijk nog helemaal niet wilden verlaten, konden we niet langer in ons huisje blijven omdat het resort volgeboekt was. Gelukkig is het aanbod aan accommodaties rondom Ao Nang enorm en dus gingen we op zoek naar een alternatief. Uiteindelijk vonden we een kamer bij Hula Hula Resort, waar we nog twee nachten konden verblijven.

Daarmee was het probleem opgelost en konden we gewoon wat langer in Krabi blijven. Precies daarom vinden wij het zo prettig om tijdens een reis niet iedere overnachting maanden van tevoren vast te leggen. Natuurlijk brengt die manier van reizen soms wat onzekerheid met zich mee. Misschien zit je favoriete hotel ineens vol of moet je op het laatste moment iets anders zoeken. Daar staat tegenover dat je de vrijheid hebt om ergens langer te blijven wanneer het goed bevalt. Ao Nang was daar voor ons het perfecte voorbeeld van.

De volgende ochtend moesten we uitchecken bij The Vatika en zouden we later naar Hula Hula Resort verhuizen. We hadden alleen weinig zin om een halve vakantiedag kwijt te zijn aan het wisselen van accommodatie. Daarom besloten we vroeg uit te checken, onze grote tassen bij de receptie achter te laten en meteen weer op pad te gaan. We hadden namelijk een boottrip geboekt die ons onder andere naar een van de bekendste bestemmingen van Thailand zou brengen: de Phi Phi Islands.

Na de olifanten, de jungle en het ATV rijden dachten we inmiddels behoorlijk wat bijzonders te hebben meegemaakt in Krabi. Maar de volgende dag zou blijken dat deze omgeving nog veel meer voor ons in petto had.

Daarover meer in de volgende blog.

Het bericht Olifanten wassen en ATV rijden in de jungle van Krabi verscheen eerst op Menfacts.

Dat advies besloten we op te volgen en achteraf ben ik daar ontzettend blij mee. Sterker nog: dit bleek een van de leukste manieren om Bangkok te ontdekken. Je ziet tijdens zo’n fietstocht namelijk een compleet andere kant van de stad. Natuurlijk kom je langs tempels en bekende wijken, maar het zijn juist de kleine steegjes, lokale marktjes, werkplaatsen en onverwachte ontmoetingen onderweg die de tocht zo bijzonder maken.

Wie was Co van Kessel?

Het verhaal achter Co van Kessel maakt de fietstocht extra interessant. Co van Kessel was een Nederlander die in Bangkok woonde en de stad vanaf de fiets begon te verkennen. Hij fietste jarenlang door Bangkok en ontdekte daarbij een enorm netwerk van kleine straatjes, steegjes, voetpaden en buurten waar de gemiddelde toerist waarschijnlijk nooit terecht zou komen. In plaats van zich alleen te richten op de bekende toeristische bezienswaardigheden wilde hij juist het dagelijkse Bangkok laten zien.

Daaruit ontstonden uiteindelijk de fietstours die tegenwoordig zijn naam dragen. Inmiddels kun je kiezen uit verschillende routes en tijdsduren. Er zijn bijvoorbeeld tochten van ongeveer drie uur, maar ook langere tours waarbij fietsen wordt gecombineerd met andere manieren om Bangkok te ontdekken. Er zijn bovendien verschillende vertrekpunten, waaronder River City Bangkok en Tha Phra Chan.

Wij kozen voor een drie uur durende tocht vanaf River City. Dit is de Co Classical, waarbij je onder andere door Chinatown, Talad Noi en aan de andere kant van de Chao Phraya door Thonburi fietst. Chinatown wilden we sowieso graag ontdekken en het leek ons leuk om dit niet alleen wandelend, maar juist op de fiets te doen.

Met een groep Nederlanders op de fiets door Bangkok

Bij aankomst bij River City werden we ingedeeld in een groep van ongeveer tien andere mensen. Toevallig waren het allemaal Nederlanders, waardoor het geheel eigenlijk meteen iets grappigs had. Je reist duizenden kilometers naar Thailand en vervolgens sta je aan de andere kant van de wereld met een groep Nederlanders klaar om op de fiets te stappen. Veel Nederlandser wordt het waarschijnlijk niet.

We kregen eerst een korte uitleg van onze gidsen over de fietsen, de route en wat we onderweg konden verwachten. Daarna stapten we op en begonnen we aan onze tocht. Vanaf de eerste minuten vond ik het geweldig. Je rijdt namelijk niet simpelweg over brede fietspaden langs de bekende bezienswaardigheden van Bangkok. Integendeel. We verdwenen vrijwel direct in kleine straatjes en smalle steegjes waarvan ik het bestaan nooit had vermoed.

Sommige steegjes waren zo smal dat het soms bijna voelde alsof we door iemands woonkamer of keuken fietsten. Mensen zaten vlak naast het pad te eten of stonden buiten te koken, terwijl wij er met onze fietsen rustig tussendoor reden. Een paar minuten later kwamen we langs kleine werkplaatsen waar monteurs aan scooters en auto’s aan het sleutelen waren. Soms reden we letterlijk tussen onderdelen, gereedschap en half uit elkaar gehaalde scooters door. Vervolgens sloegen we weer een hoek om en kwamen we ineens uit op een klein plein met een tempel.

Het ene moment fiets je door een rustig steegje waar nauwelijks iemand loopt en even later bevind je je midden op een drukke weg in Chinatown met meerdere rijstroken, auto’s, bussen, tuk-tuks en tientallen scooters om je heen. Die enorme afwisseling maakte de fietstocht voor mij zo leuk.

Fietsen door het chaotische verkeer van Chinatown

Als Nederlander ben je natuurlijk wel het nodige gewend op de fiets, maar fietsen in Bangkok is toch echt iets anders dan thuis. Op sommige momenten reden we over behoorlijk drukke wegen en dan moet je wel enigszins comfortabel op een fiets zitten. Ik vond het zelf vooral ontzettend leuk, maar ik kan me voorstellen dat dit voor iemand die thuis vrijwel nooit fietst of erg onzeker is in het verkeer wat spannender kan zijn.

Onze gidsen begeleidden de groep gelukkig uitstekend. Wanneer we een drukke weg moesten oversteken of ergens moesten afslaan, werd duidelijk aangegeven wat we moesten doen. Het verkeer in Bangkok ziet er vanuit Nederlands perspectief soms compleet chaotisch uit, maar tegelijkertijd lijkt iedereen op de een of andere manier precies te begrijpen hoe het werkt. Het belangrijkste was eigenlijk gewoon om goed bij de groep te blijven en de aanwijzingen van de gidsen te volgen.

Juist in Chinatown was het contrast enorm. Op het ene moment fietsten we door kleine achterafstraatjes waar het dagelijkse leven zich letterlijk voor onze ogen afspeelde en even later reden we tussen het verkeer over een brede weg. Dat vond ik persoonlijk veel interessanter dan wanneer we alleen de grote toeristische straten hadden bezocht. Je krijgt op deze manier echt kleine inkijkjes in het dagelijks leven van Bangkok.

Een bijzondere herinnering aan Co van Kessel

Onderweg kwamen we ook langs een tempelcomplex waar onze gids ons iets meer vertelde over Co van Kessel zelf. Co kwam tijdens zijn vele fietstochten blijkbaar regelmatig langs deze tempels en had door de jaren heen een goede band opgebouwd met de monniken. Na zijn overlijden werd er bij het complex zelfs een beeld ter nagedachtenis aan hem geplaatst.

Ik vond dat eigenlijk een mooi moment tijdens de tocht. Tot dat moment was Co van Kessel voor ons voornamelijk de naam van het bedrijf waarbij we onze fietstocht hadden geboekt. Wanneer je daar vervolgens zo’n persoonlijk verhaal bij hoort, realiseer je je hoeveel tijd hij door deze buurten heeft gefietst en hoeveel contacten hij hier in de loop der jaren moet hebben opgebouwd. Hij reed hier tenslotte al rond voordat fietstours door Bangkok de populaire toeristische activiteit werden die ze tegenwoordig zijn.

Tussen duizenden bloemen op de bloemenmarkt

Een van de andere hoogtepunten van onze tocht was het bezoek aan de bloemenmarkt. Hier stapten we even van onze fietsen af en gingen we samen met onze gidsen te voet verder. Het ging om een gedeelte van Pak Khlong Talat, de bekendste bloemenmarkt van Bangkok. Deze enorme markt ligt in het oude gedeelte van de stad, niet ver van de Chao Phraya-rivier, en is dag en nacht actief.

De markt functioneert voor een belangrijk deel als groothandelsmarkt. Bloemen worden hier in grote hoeveelheden aangevoerd, gesorteerd en verwerkt voordat ze verder worden verkocht. Overal om ons heen zagen we mensen razendsnel met bloemen werken. Sommige bloemen werden los verkocht, terwijl andere werden verwerkt tot kleurrijke bloemstukken en slingers.

Veel van deze bloemen worden gebruikt voor zogenaamde phuang malai, traditionele Thaise bloemenslingers. Deze worden onder andere gebruikt als offergave bij tempels en heiligdommen. Tijdens onze reis zouden we dergelijke bloemen nog veel vaker tegenkomen. Bij tempels, Boeddhabeelden en de kleine geesteshuisjes die je overal in Thailand ziet, liggen vaak bloemen, eten en drinken als offergave.

Op de markt zagen we eigenlijk het begin van dat hele proces. En opnieuw waren het vooral de kleuren en geuren die indruk maakten. Overal lagen stapels bloemen in geel, wit, roze, paars en rood. Mensen zaten aan kleine tafeltjes bloemen te sorteren en te rijgen, handelaren liepen af en aan en ondertussen probeerden wij tussen alle bedrijvigheid door zoveel mogelijk in ons op te nemen. Dit was opnieuw zo’n plek waar we zelf waarschijnlijk nooit terecht waren gekomen.

Schuilen voor een tropische regenbui

Nadat we de bloemenmarkt hadden bekeken, stapten we weer op onze fietsen. We waren nog maar net onderweg toen het weer in Bangkok plotseling volledig omsloeg. Het begon keihard te regenen. Niet een beetje Nederlandse miezerregen, maar zo’n tropische regenbui waarbij het binnen een paar minuten werkelijk met bakken uit de lucht komt.

Verder fietsen had weinig zin, dus stopten we met de hele groep onder een afdak langs de straat. Achteraf werd juist deze ongeplande stop een van de leukste momenten van de fietstocht. Onze gidsen bleken namelijk allerlei hapjes en fruit voor ons te hebben meegenomen. Terwijl buiten de regen naar beneden bleef komen, hielden wij onder een afdak midden in Bangkok een soort geïmproviseerde picknick.

We kregen verschillende dingen te proeven die ik nog niet kende. Zo at ik voor het eerst mangosteen. Dit is een opvallende donkerpaarse vrucht met een dikke schil en wit vruchtvlees aan de binnenkant. De witte partjes zien er misschien een beetje vreemd uit als je de vrucht voor het eerst opent, maar de smaak is heerlijk fris en zoet.

Daarnaast kregen we onder andere chips van banaan met een paprika-achtige smaak, zoete rijstkoekjes en ontzettend lekkere kleine ananasjes. Vooral die mini-ananasjes waren geweldig: zoet, sappig en precies wat je nodig hebt wanneer je al een tijdje door het warme en vochtige Bangkok aan het fietsen bent.

Daar stonden we dan met een groep Nederlanders, onze fietsen tegen de kant, midden in Bangkok te schuilen voor de tropische regen terwijl we allerlei Thaise snacks en fruit aten. Het stond nergens op het programma, maar juist dit soort onverwachte momenten blijven mij vaak het beste bij van een reis.

Met de fiets de Chao Phraya oversteken

Toen de ergste regen voorbij was, vervolgden we onze fietstocht. Bangkok zag er na de stortbui ineens weer heel anders uit. De straten waren nat, overal lagen grote plassen en de vochtige warmte kwam vrijwel direct weer terug. We reden verder door verschillende buurten en kwamen onderweg ook over een bijzondere brug, voordat we uiteindelijk richting de Chao Phraya gingen.

De Chao Phraya is de grote rivier die dwars door Bangkok loopt en eigenlijk een soort levensader van de stad vormt. Langs de oevers liggen moderne hotels en hoge gebouwen, maar ook oude woonwijken, tempels en kleine steigers. Op het water varen voortdurend ferry’s, longtailboten en andere schepen heen en weer.

Ook wij moesten tijdens onze fietstocht naar de andere kant van de rivier. De fietsen gingen dus mee op een klein pontje. Dat vond ik opnieuw een ontzettend leuk onderdeel van de tour. Je staat daar met je fiets op een ferry, vaart over de Chao Phraya en kunt ondertussen even rustig om je heen kijken naar Bangkok vanaf het water. Een paar minuten later sta je aan de andere kant, stap je weer op de fiets en gaat de tocht gewoon verder.

Langzaam reden we daarna weer richting het eindpunt van de tour. De drie uur waren uiteindelijk voorbijgevlogen.

Is fietsen met Co van Kessel een aanrader?

Als iemand mij na onze reis zou vragen wat je tijdens een eerste bezoek aan Bangkok absoluut zou moeten doen, dan zou een fietstocht met Co van Kessel behoorlijk hoog op mijn lijstje staan. Niet omdat je hiermee in een paar uur alle beroemde bezienswaardigheden van Bangkok kunt afvinken, maar juist omdat je een kant van de stad ziet die je waarschijnlijk mist wanneer je alleen met Grab, taxi’s en de metro van de ene toeristische plek naar de andere reist.

Je fietst door woonwijken, langs markten en kleine werkplaatsen, door smalle steegjes en langs tempels. Je ziet mensen koken, werken en boodschappen doen. Vervolgens fiets je ineens midden door het drukke verkeer van Chinatown, loop je tussen duizenden bloemen op een markt en sta je even later onder een afdak mangosteen te eten omdat er een tropische regenbui over Bangkok trekt.

Dat was voor mij precies wat deze fietstocht zo leuk maakte. Het voelde niet alsof we drie uur lang van bezienswaardigheid naar bezienswaardigheid werden geleid, maar alsof we echt een klein stukje van Bangkok aan het ontdekken waren.

Praktische informatie over fietsen met Co van Kessel

Wil je zelf een fietstour met Co van Kessel maken, dan zijn er verschillende mogelijkheden. Het aanbod en de prijzen kunnen natuurlijk veranderen, dus het is verstandig om voor vertrek even de actuele tours te bekijken. Er zijn routes vanaf River City Bangkok, vlak bij Chinatown en de Chao Phraya, maar ook tours die vanaf Tha Phra Chan in het oude gedeelte van Bangkok vertrekken.

Wij kozen voor de drie uur durende Co Classical vanaf River City, omdat we onder andere graag door Chinatown wilden fietsen. Voor ons was drie uur een prima lengte. Het was lang genoeg om ontzettend veel verschillende delen van de stad te zien, maar tegelijkertijd niet zo lang dat je na een paar uur in de warmte helemaal gesloopt van je fiets stapt.

Wat mij betreft is het wel handig als je enigszins gewend bent om te fietsen. Je hoeft absoluut geen ervaren wielrenner te zijn – de tocht draait om het ontdekken van Bangkok en niet om snelheid – maar je rijdt wel door smalle steegjes en af en toe door behoorlijk druk verkeer. Wanneer je comfortabel op een fiets zit, is het vooral ontzettend leuk.

Ik zou het zo opnieuw doen

Na drie uur fietsen stapten we uiteindelijk weer af met het gevoel dat we in korte tijd ontzettend veel hadden gezien. Tegelijkertijd liet de tour vooral zien hoeveel van Bangkok we nog níét hadden gezien. De stad is zo enorm dat je er dagen kunt rondlopen en nog steeds het idee hebt dat je slechts een klein gedeelte hebt ontdekt.

Als ik opnieuw naar Bangkok zou gaan, zou ik daarom zonder twijfel nog een fietstocht boeken. Misschien juist een langere tour of een route vanaf Tha Phra Chan, zodat we weer compleet andere buurten te zien krijgen.

Het ene moment fietsten we door een steegje waar iemand naast ons stond te koken, even later reden we langs een tempel, vervolgens stonden we tussen duizenden bloemen en daarna reden we ineens midden tussen het verkeer van Chinatown. Uiteindelijk zaten we onder een afdak met een stuk mangosteen in onze handen te wachten tot een tropische regenbui voorbij was.

Voor mij vat dat onze eerste kennismaking met Bangkok eigenlijk perfect samen: chaotisch, kleurrijk, warm, druk en regelmatig compleet onvoorspelbaar. Maar vooral ontzettend leuk om te ontdekken.

En op de fiets misschien nog wel het allerleukst.

Het bericht Fietsen door Bangkok met Co van Kessel : onze ervaring verscheen eerst op Menfacts.

Voordat we ook maar één voet op Thaise bodem konden zetten, wachtte ons echter al een klein avontuur. Onze goedkope vliegtickets naar Bangkok hadden namelijk één klein nadeel – of voordeel, afhankelijk van hoe je het bekijkt: een tussenstop van maar liefst 13 uur in Beijing.

In plaats van dertien uur op een vliegveld rond te hangen, besloten we er het beste van te maken. Zo begon onze reis naar Thailand onverwachts met een bliksembezoek aan China.

Goedkope vliegtickets naar Bangkok met een lange tussenstop

Voor onze reis hadden we via Google Flights behoorlijk goedkope vliegtickets naar Bangkok gevonden. Dat betekende wel dat we genoegen moesten nemen met lange overstaptijden in Beijing. Op de heenweg hadden we ongeveer 13 uur tussen onze vluchten en op de terugweg zelfs zo’n 20 uur.

Dat laatste zou later tijdens onze reis nog een mooie gelegenheid bieden om meer van Beijing te zien, maar ook tijdens de heenreis wilden we absoluut niet al die tijd op de luchthaven blijven zitten.

We landden ’s ochtends ontzettend vroeg in Beijing. Ons oorspronkelijke plan was simpel: de metro pakken, richting het centrum gaan en een aantal uur Beijing ontdekken.

Er was alleen één probleem: de metro reed nog niet.

We hadden ongeveer anderhalf uur moeten wachten op de eerste metro en daar hadden we na de lange vlucht weinig zin in. Dan maar een taxi.

Achteraf gezien was dat bepaald niet de goedkoopste optie. We betaalden voor Chinese begrippen behoorlijk veel, maar stonden daardoor wel vroeg in de ochtend midden in Beijing, bij een van de bekendste plekken van heel China: het Tiananmenplein.

Eerste indruk van Beijing: schoon, georganiseerd en overal camera’s

Mijn eerste indruk van Beijing was vooral hoe ongelooflijk schoon en netjes alles eruitzag. Natuurlijk zagen we tijdens deze korte tussenstop maar een heel klein stukje van een gigantische miljoenenstad, maar het gedeelte van Beijing waar wij rondliepen maakte een ontzettend verzorgde indruk.

Wat daarnaast onmiddellijk opviel, waren de camera’s.

Heel. Veel. Camera’s.

Op sommige straathoeken leek werkelijk iedere mogelijke richting door meerdere camera’s te worden vastgelegd. Je hoeft niet lang in Beijing rond te lopen om te merken dat cameratoezicht hier van een heel andere orde is dan we in Nederland gewend zijn.

Ook de taalbarrière was direct duidelijk. Mensen die wij op straat aanspraken, spraken vrijwel geen Engels. Dat klinkt misschien lastig, maar in de praktijk viel dat eigenlijk reuze mee. Met een vertaalapp op onze telefoon konden we prima duidelijk maken wat we bedoelden. Je typt je vraag in, laat de Chinese vertaling zien en komt uiteindelijk een heel eind.

Voor mij hoort zoiets ook een beetje bij reizen. Juist het moment waarop je merkt dat werkelijk alles anders werkt dan thuis, geeft je het gevoel dat je écht ergens anders bent.

Een paar apps die onze tussenstop in China veel makkelijker maakten

Ik had me gelukkig vooraf enigszins verdiept in reizen door China. Dat bleek geen overbodige luxe.

Zo had ik vooraf Alipay en DiDi geïnstalleerd. Alipay is ontzettend handig voor betalingen in China. Betalen werkt er veel meer via de telefoon en QR-codes dan wij gewend zijn. WeChat Pay is een ander veelgebruikt alternatief.

DiDi kun je het beste vergelijken met Uber. Via de app kun je een rit aanvragen en zie je vooraf waar de chauffeur zich bevindt en wat de rit ongeveer gaat kosten. Vooral wanneer je geen Chinees spreekt, is zo’n app ideaal omdat je niet aan een taxichauffeur hoeft uit te leggen waar je naartoe wilt.

Daarnaast had ik voor één dag een eSIM van Holafly geregeld. Voor ons was vooral handig dat we daarmee gewoon internet konden gebruiken en toegang hielden tot apps en diensten die in China normaal gesproken geblokkeerd kunnen zijn, zoals Google en Instagram.

Ga je tijdens een lange overstap Beijing in, dan zou ik dit soort dingen echt vóór vertrek regelen. Wanneer je eenmaal in China staat, is het een stuk prettiger als alles al op je telefoon geïnstalleerd en ingesteld staat.

Het Tiananmenplein: ineens sta je midden in Beijing

Onze taxichauffeur zette ons af bij het Tiananmenplein en daarmee stonden we direct bij een van de bekendste plekken van China.

Het Tiananmenplein – in het Nederlands ook wel het Plein van de Hemelse Vrede genoemd – is gigantisch. Het plein is ongeveer 880 meter lang en 500 meter breed en heeft een totale oppervlakte van ongeveer 440.000 vierkante meter. Aan de verschillende zijden liggen onder meer het Nationaal Museum van China, de Grote Hal van het Volk en natuurlijk de beroemde Tiananmenpoort.

Het is zo’n plek die je talloze keren op televisie en foto’s hebt gezien, maar waarvan je de schaal eigenlijk pas begrijpt wanneer je er zelf staat.

De plek heeft bovendien een enorme historische en politieke betekenis. Internationaal is het plein onder andere bekend vanwege de studentenprotesten van 1989 en het harde optreden daartegen. Binnen China ligt dat onderwerp nog altijd bijzonder gevoelig.

Maar het Tiananmenplein is ook onlosmakelijk verbonden met een andere wereldberoemde bezienswaardigheid: de Verboden Stad.

De Verboden Stad: helaas alleen van buiten gezien

Direct achter de Tiananmenpoort ligt de Verboden Stad. We hadden vooraf geprobeerd kaartjes te regelen, maar dat was niet meer gelukt.

Ter plaatse alsnog proberen binnen te komen zagen we niet echt zitten. De Verboden Stad zou pas later in de ochtend opengaan en we hadden verhalen gelezen over lange wachtrijen. Met een beperkt aantal uren in Beijing wilden we onze kostbare tijd niet voornamelijk in een rij doorbrengen.

Achteraf jammer? Absoluut.

Maar tegelijkertijd hebben we hierdoor wel op een ontspannen manier een stukje van de omgeving kunnen ontdekken.

De Verboden Stad is namelijk enorm. Het complex werd tussen 1406 en 1420 gebouwd en was eeuwenlang het keizerlijke centrum van China. In totaal hebben 24 keizers uit de Ming- en Qing-dynastieën hier gewoond en geregeerd. Tegenwoordig is het complex het Palace Museum.

Het terrein beslaat ongeveer 720.000 vierkante meter en wordt omringd door muren van ongeveer tien meter hoog en een brede slotgracht. Binnen die muren bevindt zich een enorm complex van paleizen, poorten, pleinen, binnenplaatsen en tuinen.

De naam ‘Verboden Stad’ wordt ineens ook een stuk logischer wanneer je de geschiedenis kent. Eeuwenlang was dit het domein van de keizer, zijn familie, hofhouding en geselecteerde functionarissen. Gewone inwoners van Beijing konden hier niet zomaar naar binnen.

Wij moesten het deze keer eveneens bij de buitenkant houden.

We besloten daarom om een flink stuk om het complex heen te wandelen. Zelfs zonder naar binnen te gaan krijg je daardoor een aardig idee van de enorme omvang.

En eerlijk gezegd vonden we het ook gewoon heerlijk om na urenlang in een vliegtuig te hebben gezeten onze benen te strekken.

Op zoek naar eten in Beijing

Na een tijdje wandelen begon de honger toe te slaan. We vroegen iemand waar we in de buurt lekker konden eten en werden richting een grote winkelstraat gestuurd; Wangfujing Street

Wangfujing ligt ten oosten van de Verboden Stad en is een van de bekendste winkelgebieden van Beijing. De ongeveer 1,6 kilometer lange winkelstraat staat vol grote warenhuizen, shoppingmalls en internationale winkels.

Dat was precies wat wij zagen: grote winkels en bekende merken als Nike, Adidas en Zara, afgewisseld met restaurants en allerlei andere zaken.

Uiteindelijk vonden we een plek waar we een heerlijke noodle soup aten.

Onze eerste echte maaltijd in China.

Na het eten liepen we nog een tijdje door de drukke winkelstraten, maar inmiddels begon de reis zijn tol te eisen. We waren moe. Heel moe.

Met de metro terug naar het vliegveld

Daarom besloten we uiteindelijk om weer richting Beijing Capital International Airport te gaan.

Deze keer pakten we wél de metro.

Dat betekende twee keer overstappen en met onze bagage door een aantal behoorlijk drukke metro’s manoeuvreren. Toch vond ik het openbaar vervoer in Beijing verrassend overzichtelijk en goed geregeld.

Na de drukte in het centrum kwamen we uiteindelijk terecht in de rustigere verbinding richting de luchthaven.

Eenmaal aangekomen hadden we nog genoeg tijd over voordat onze vlucht naar Bangkok vertrok. We vonden een plek om te zitten – en uiteindelijk vooral om te slapen – en probeerden nog een paar uurtjes rust te pakken.

Daarna konden we eindelijk verder naar de bestemming waarvoor we deze reis eigenlijk begonnen waren:

Thailand!

Eindelijk aangekomen in Bangkok

Rond 23.00 uur landden we in Bangkok.

Je bent dan inmiddels al zo lang onderweg dat je eigenlijk nog maar één ding wilt: naar je hotel en slapen.

Maar we moesten nog even wachten.

Ons hotel bood een gratis transfer vanaf Suvarnabhumi Airport aan, maar die zou ons pas rond 00.45 uur ophalen.

Gelukkig kun je je op de luchthaven van Bangkok prima vermaken. En hoe kun je beter beginnen aan een reis door Thailand dan met eten?

Dus nog voordat we het vliegveld überhaupt hadden verlaten, zaten we aan onze eerste Pad Thai en mango sticky rice.

Met natuurlijk een koud Chang-biertje erbij.

Na China voelde het meteen totaal anders. De geuren, het eten, de mensen, de warmte: we waren in Thailand.

Overnachten bij Divalux Resort & Spa

Voor onze eerste nachten hadden we gekozen voor Divalux Resort & Spa, niet ver van Suvarnabhumi Airport.

Dat was een bewuste keuze. We zouden enkele dagen later alweer vanaf Bangkok naar het zuiden van Thailand vliegen en daarom leek het ons praktisch om niet al te ver van het vliegveld te zitten.

Het hotel bleek bovendien een bijzonder aangename verrassing.

Divalux Resort & Spa is een groot vijfsterrenresort met 372 kamers, een mooi zwembad, restaurants en verschillende andere faciliteiten. Het hotel ligt volgens de eigen informatie op ongeveer 15 tot 20 minuten rijden van Suvarnabhumi Airport en biedt een gratis shuttle van en naar het vliegveld.

Divalux Resort & Spa

Onze kamer was uitstekend, het zwembad zag er heerlijk uit en ’s ochtends stond er een uitgebreid ontbijtbuffet klaar.

Er zat alleen één behoorlijk nadeel aan onze keuze.

Het hotel ligt niet bepaald in het centrum van Bangkok.

Volgens het hotel zelf moet je rekening houden met ongeveer 45 tot 60 minuten naar het centrum via de expressway, maar in de praktijk kan dat door het beruchte verkeer in Bangkok gemakkelijk langer worden.

Voor een paar dagen vonden wij dat niet zo’n probleem. Zeker omdat we daarna toch weer naar het vliegveld moesten.

Eerst maar eens bijkomen

Na onze reis via Beijing vonden we dat we onszelf niet meteen een vol programma hoefden op te leggen.

We sliepen uit, genoten uitgebreid van het ontbijt, gingen even naar de gym en brachten een tijdje door bij het zwembad.

Precies wat we nodig hadden.

Pas in de loop van de middag vonden we het tijd om Bangkok echt te gaan ontdekken.

Onze eerste bestemming?

De Chatuchak Weekend Market.

En achteraf gezien hadden we nauwelijks een betere plek kunnen kiezen voor onze eerste kennismaking met Bangkok.

Chatuchak Weekend Market: 15.000 kraampjes!

Je kunt vooraf lezen dat Chatuchak groot is.

Je kunt foto’s bekijken.

Je kunt filmpjes kijken.

Maar wanneer je er eenmaal rondloopt, besef je pas hoe absurd groot deze markt daadwerkelijk is.

Chatuchak Weekend Market telt meer dan 15.000 kraampjes, verdeeld over 26 secties en een terrein van ongeveer 35 acres, oftewel ruim 14 hectare. Volgens de markt zelf komen er in een weekend ongeveer 200.000 bezoekers.

Het is daarmee veel meer dan een markt.

Het voelt bijna als een complete wijk.

Overal zijn smalle straatjes en doorgangen met kleding, kunst, souvenirs, accessoires, antiek, woondecoratie, eten en werkelijk van alles waarvan je niet wist dat je het nodig had.

Vooral in het weekend komt Chatuchak volledig tot leven. Op zaterdag en zondag is de complete markt geopend. Houd er rekening mee dat individuele kraampjes hun eigen openingstijden kunnen hanteren en dat het aanbod ’s avonds kleiner wordt.

En verdwalen?

Dat hoort er gewoon bij.

Wij hadden regelmatig werkelijk geen idee meer waar we precies waren.

Maar juist dat maakt Chatuchak zo leuk.

Geuren, eten, massages en complete chaos

Voor mij was Chatuchak een geweldige eerste onderdompeling in Thailand.

Overal gebeurt iets.

Aan de ene kant ruik je wierook en etherische oliën, een paar meter verder komen de geuren van gegrild vlees en kruiden je tegemoet en vervolgens loop je weer langs een kraampje waar smoothies van vers fruit worden gemaakt.

Het is warm.

Het is druk.

Het is chaotisch.

En het is fantastisch.

We hebben er uren rondgelopen en tussendoor natuurlijk regelmatig iets gegeten en gedronken. Een verse fruitsmoothie smaakt ineens nóg beter wanneer je al uren door de Thaise hitte loopt.

Op een gegeven moment besloten we dat onze voeten ook wel wat aandacht verdienden.

Met zijn drieën belandden we in een kleine massagesalon voor een voetmassage.

Daar zit je dan.

Nog geen 24 uur eerder liepen we over het Tiananmenplein in Beijing en nu zaten we met z’n drieën ergens midden op een gigantische markt in Bangkok terwijl onze voeten gemasseerd werden.

Dat zijn voor mij de momenten die reizen zo leuk maken.

Vintage kleding bij Chatuchak

Later op de dag liepen we via een brug naar de overkant van de straat. Daar kwamen we terecht in een groot overdekt winkelcentrum van meerdere verdiepingen waar ontzettend veel vintage kleding werd verkocht.

Als liefhebber van vintage is dat natuurlijk interessant.

Alleen vielen de prijzen mij behoorlijk tegen.

Ik had vooraf een beetje het idee dat je in Bangkok voor weinig geld bijzondere vintage kleding zou kunnen vinden, maar bij veel winkels waren de prijzen juist behoorlijk stevig. Sommige items waren naar mijn mening zelfs ronduit overdreven geprijsd.

Leuk om doorheen te struinen? Absoluut.

Dé plek om spotgoedkoop vintage merkkleding in te slaan? Dat viel voor mij persoonlijk tegen.

Na nog een tijdje rondgekeken te hebben, gingen we uiteindelijk weer terug richting Chatuchak.

Een koud biertje als afsluiter

Inmiddels begon het donker te worden en hadden we er behoorlijk wat kilometers opzitten.

We sloten onze eerste echte dag in Thailand daarom af zoals een vakantiedag wat mij betreft best vaker mag eindigen: met een koud biertje.

Zittend op Chatuchak, met alle drukte om ons heen, konden we eindelijk een beetje beseffen dat onze reis nu echt begonnen was.

Binnen iets meer dan een dag hadden we in Beijing over het Tiananmenplein gelopen, de buitenkant van de Verboden Stad bekeken, noodle soup gegeten, door overvolle Chinese metro’s gereisd, een vlucht naar Thailand gepakt, Pad Thai en mango sticky rice gegeten, bij het zwembad gelegen, een van de grootste markten ter wereld bezocht en een Thaise voetmassage gehad.

Niet slecht voor het begin van een vakantie.

Grab downloaden als je naar Thailand gaat

Nog één praktische tip die we tijdens deze reis ontzettend vaak zouden gebruiken: download Grab.

Grab

Grab kun je enigszins vergelijken met Uber en is in Thailand ontzettend handig. Je voert in de app in waar je naartoe wilt en kunt vervolgens vervoer regelen zonder dat je uitgebreid met een chauffeur over de bestemming hoeft te onderhandelen.

Daarnaast kun je Grab gebruiken voor bijvoorbeeld het laten bezorgen van eten en boodschappen.

Zeker in Bangkok vonden wij het ideaal.

Omdat ons hotel behoorlijk ver buiten het centrum lag, waren ritten soms wel lang. De enorme verkeersdrukte van Bangkok blijft namelijk iets waar geen enkele app iets aan kan veranderen.

Onze eerste kennismaking met Thailand smaakte naar meer

Onze eerste dag in Bangkok draaide uiteindelijk vooral om Chatuchak en dat bleek achteraf een perfecte plek om onze reis te beginnen.

Bangkok kan behoorlijk overweldigend zijn. Het verkeer, de warmte, de geuren, het eten, de enorme hoeveelheid mensen en het constante geluid vormen samen een gigantische tegenstelling met wat we thuis gewend zijn.

Maar juist daardoor krijg je onmiddellijk het gevoel dat je ver van huis bent.

En dat was precies waarvoor we gekomen waren.

Na een rustige ochtend bij het zwembad en een lange, chaotische en ontzettend leuke middag en avond op Chatuchak reden we terug naar ons hotel.

Moe, bezweet en met pijnlijke voeten.

Maar vooral ontzettend voldaan.

En dit was nog maar het begin van onze reis door Thailand.

Het bericht Onze eerste dagen in Bangkok: via Beijing naar de Thaise hoofdstad verscheen eerst op Menfacts.

Tijdens deze twee weken kreeg ik niet alleen een uniek kijkje achter de schermen van een outdoorbedrijf, maar ontdekte ik ook waarom het Glaskogen Naturreservat wordt beschouwd als een van de mooiste natuurgebieden van Zweden. Van indrukwekkende kanoroutes en eindeloze bossen tot wilde dieren, afgelegen shelters en spectaculaire wandelingen: deze regio heeft alles wat een liefhebber van het buitenleven zoekt.

Waar ligt het Glaskogen Naturreservat?

Het Glaskogen Naturreservat ligt in de provincie Värmland in het westen van Zweden, niet ver van de Noorse grens. Het natuurreservaat beslaat ruim 28.000 hectare en bestaat uit uitgestrekte bossen, tientallen meren, rivieren, moerasgebieden en heuvelachtige landschappen.

Het gebied staat bekend als een van de grootste aaneengesloten wildernisgebieden van Zuid-Zweden. Ondanks de relatief goede bereikbaarheid voelt het alsof je je honderden kilometers van de bewoonde wereld bevindt.

Het kleine dorpje Gängene vormt voor bezoekers en kanoërs een ideale uitvalsbasis om het Glaskogen Naturreservat te verkennen.

Het seizoen opstarten bij K-Jak

Voordat de eerste kanoërs arriveren, moet er veel gebeuren op het basecamp van K-Jak.

Gedurende onze eerste dagen stonden vooral praktische werkzaamheden centraal. De campingvelden moesten worden gemaaid, het terras moest worden opgeknapt, verschillende gebouwen kregen onderhoud en de grote ontvangsttent werd opgebouwd. Daarnaast was er het nodige timmerwerk en moesten alle materialen gecontroleerd worden.

Pas wanneer alles gereed is, kunnen de eerste gasten veilig en comfortabel aan hun avontuur beginnen.

Niet veel later arriveerden de eerste toeristen. Zij werden naar hun startpunt gebracht voor een van de twee meerdaagse kanoroutes die K-Jak aanbiedt. Beide routes voeren door het prachtige Glaskogen Naturreservat en duren ongeveer zeven dagen.

Kanoën door het Glaskogen Naturreservat

Een van de absolute hoogtepunten van mijn verblijf was een avondtocht per kano.

Zodra de zon langzaam begon te zakken, peddelden we over spiegelgladde meren richting een van de bekendste locaties van de zogenaamde Gla Forest Route.

Onderweg bereikten we een indrukwekkende natuurlijke kloof waar we doorheen vaarden. De steile rotswanden zorgen voor een bijna magische sfeer. Achter deze doorgang bevindt zich een doodlopend watergedeelte waar de natuur volledig haar gang mag gaan.

Hier zagen we meerdere beverdammen, bomen die duidelijk waren omgeknaagd door bevers en verschillende zogenaamde “beverglijbanen” richting het water.

Alsof dat nog niet bijzonder genoeg was, zagen we zelfs een bever zwemmen. Een ervaring die je niet snel vergeet.

Wildkamperen in Zweden zoals het bedoeld is

Wat het Glaskogen Naturreservat extra bijzonder maakt, zijn de vele shelters die verspreid liggen door het gebied.

Deze shelters bevinden zich vaak op de mooiste locaties die je je kunt voorstellen. Aan de oevers van afgelegen meren, op schiereilanden of zelfs op kleine eilandjes midden in het water.

De meeste shelters beschikken over:

• Een open overnachtingshut
• Een vuurplaats
• Een kookrek boven het vuur
• Een eenvoudig toilet
• Gratis beschikbaar brandhout

Hierdoor kun je volledig opgaan in de natuur zonder direct afhankelijk te zijn van uitgebreide kampeeruitrusting.

Tijdens meerdere avonden kookten we bij verschillende shelters ons eten boven een kampvuur. Daarna genoten we van de rust aan het water en namen we zelfs een frisse duik in een van de heldere meren.

Wil je meer weten over overnachten in de Zweedse natuur? Lees dan ook ons artikel over wild kamperen in Zweden.

Wandelen in Glaskogen

Toen de eerste groepen op het water zaten, ontstond er ruimte om de omgeving verder te ontdekken.

Het Glaskogen Naturreservat beschikt over meer dan 300 kilometer aan gemarkeerde wandelroutes. Deze routes variëren van korte wandelingen tot meerdaagse trektochten.

Tijdens verschillende wandelingen kwam ik langs:

• Uitzichtpunten over de meren
• Dichte naaldbossen
• Oude bosgebieden
• Rotsachtige heuvels
• Stilgelegen stranden

Wat vooral opvalt is de rust. Soms loop je uren zonder iemand tegen te komen.

Voor mannen die houden van avontuur, zelfredzaamheid en natuurbeleving is dit een perfecte bestemming. Niet voor niets is het gebied populair onder liefhebbers van bushcraften.

Wildlife spotten in het Glaskogen Naturreservat

Een van de redenen waarom veel natuurliefhebbers naar Glaskogen komen, is de enorme hoeveelheid wilde dieren.

Tijdens ons verblijf hebben we verrassend veel dieren kunnen spotten.

Elandsafari in de Zweedse nacht

Op een avond besloten we een nachtelijke rit te maken in de hoop een eland tegen te komen.

Dat bleek een succes.

Niet alleen zagen we een indrukwekkende eland, maar ook:

• Meerdere reeën
• Diverse vossen
• Een das

Een ontmoeting met een wilde eland blijft een van de meest indrukwekkende ervaringen die je in Scandinavië kunt meemaken.

Bever spotten vanaf de kano

Zoals eerder beschreven zagen we tijdens onze avondtocht een bever in zijn natuurlijke leefomgeving.

Daarnaast waren overal sporen zichtbaar van hun aanwezigheid.

Zee-arenden en kraanvogels

Tijdens het kanoën zagen we meerdere keren een majestueuze zee-arend boven de meren cirkelen.

Ook kwamen we verschillende kraanvogels tegen, die bekendstaan om hun indrukwekkende formaat en karakteristieke geluid.

Een goudvink voor de camera

Als natuurliefhebber en fotograaf was een van de mooiste verrassingen misschien wel een prachtige goudvink die rustig bleef zitten terwijl ik foto’s maakte.

Voor vogelaars is het Glaskogen Naturreservat een waar paradijs.

Discgolf in Holmedal

Niet alles draaide tijdens deze reis om kanoën en wandelen.

Op een vrije dag bezochten we Holmedals Discgolfpark.

Deze prachtige 9-holes discgolfbaan ligt midden in de Zweedse bossen en combineert technische holes met schitterende natuur.

Na afloop maakten we gebruik van een picknickplaats waar we boven een houtvuurtje hotdogs bereidden. Simpeler wordt het niet, maar juist dat maakt zo’n dag onvergetelijk.

Ben je niet bekend met deze sport? Lees dan ook ons artikel: wat is discgolf.

Waar staat het Glaskogen Naturreservat om bekend?

Het Glaskogen Naturreservat staat vooral bekend om:

• Meer dan 80 meren
• Uitgestrekte bossen
• Uitstekende kanoroutes
• Meer dan 300 kilometer wandelpaden
• Wildkampeerlocaties en shelters
• Grote kans op wildlife
• Rust en stilte
• Outdooractiviteiten zoals kanoën, wandelen, vissen en bushcraft

Voor veel outdoorliefhebbers vertegenwoordigt Glaskogen het beeld van het authentieke Zweden.

Praktische tips voor een bezoek aan Glaskogen

Ga je zelf naar het Glaskogen Naturreservat? Houd dan rekening met de volgende zaken:

Neem geschikte kleding mee

Zelfs in de zomer kunnen de temperaturen flink verschillen tussen dag en nacht.

Muggen horen erbij

Vooral in juni en juli kunnen muggen behoorlijk actief zijn. Een goede muggenwerende spray is absoluut aan te raden.

Respecteer de natuur

Zweden kent het allemansrecht, maar dat brengt ook verantwoordelijkheden met zich mee. Laat geen afval achter en behandel de natuur met respect.

Download offline kaarten

Mobiele dekking is niet overal aanwezig. Offline kaarten kunnen daarom erg handig zijn.

Waarom Glaskogen op de bucketlist van iedere outdoorliefhebber hoort

Na twee weken in het Glaskogen Naturreservat begrijp ik volledig waarom zoveel mensen jaarlijks terugkeren naar deze regio.

De combinatie van eindeloze natuur, prachtige kanoavonturen, indrukwekkende wandelroutes, wilde dieren en unieke overnachtingsplekken maakt dit gebied tot een van de mooiste outdoorbestemmingen van Scandinavië.

Of je nu komt om te kanoën, wandelen, wildlife te spotten, te vissen, te bushcraften of simpelweg wilt ontsnappen aan de drukte van het dagelijks leven: het Glaskogen Naturreservat biedt een ervaring die je nog jarenlang bij zal blijven.

Het bericht Glaskogen Naturreservat in Zweden: een paradijs voor kanoërs, wandelaars en outdoorliefhebbers verscheen eerst op Menfacts.

Voor veel reizigers is een bezoek aan Thailand niet compleet zonder minstens één keer een Full Moon Party mee te maken. Maar wat kun je precies verwachten? Waar worden deze feesten gehouden? Is het veilig? Wat kost het? En waar moet je absoluut op letten voordat je gaat?

In dit artikel ontdek je alles wat je moet weten over Full Moon Parties in Thailand.

Wat is een Full Moon Party?

Een Full Moon Party is een gigantisch strandfeest dat iedere maand wordt gehouden tijdens volle maan. Het bekendste feest vindt plaats op het eiland Ko Pha-ngan, specifiek op het beroemde Haad Rin Beach.

Wat ooit begon als een klein feestje onder backpackers in de jaren ’80, groeide uit tot een wereldwijd fenomeen waar tegenwoordig tienduizenden reizigers op afkomen. Tijdens populaire maanden kunnen er makkelijk 20.000 tot 30.000 bezoekers aanwezig zijn.

Denk aan:

• internationale DJ’s
• verschillende muziekstijlen
• vuurshows
• beach bars
• neon bodypaint
• dansen op het strand
• een complete festivalsfeer midden in de tropen

Het unieke? Je staat letterlijk met blote voeten in het zand terwijl de volle maan boven de zee hangt.

Waar worden de Full Moon Party’s gehouden?

De bekendste en grootste Full Moon Party wordt georganiseerd op:

Haad Rin Beach

Dit strand ligt op het eiland Ko Pha-ngan in het zuiden van Thailand.

De meeste reizigers combineren de Full Moon Party met een eilandhop-route langs:

• Ko Samui
• Ko Tao
• Bangkok
• Phuket

Hoewel er tegenwoordig ook kleinere Full Moon-feesten op andere plekken bestaan, is Koh Phangan dé plek waar je moet zijn voor de echte ervaring.

Waarom staan Full Moon Parties op zoveel bucketlists?

Sommige reizen vergeet je nooit meer. En een Full Moon Party hoort voor veel mensen absoluut in die categorie thuis.

Waarom?

Omdat het veel meer is dan alleen een feestje.

Het is:

• een unieke mix van culturen
• een gigantische sociale ervaring
• vrijheid en avontuur
• feesten in een tropisch paradijs
• nieuwe mensen ontmoeten van over de hele wereld

Overdag chill je op bountystranden of ontdek je jungle viewpoints. ’s Avonds verandert het eiland compleet in één groot openluchtfestival.

Voor veel backpackers voelt dit als hét ultieme vrijheidsmoment tijdens hun reis door Zuidoost-Azië.

Hoe ziet een Full Moon Party eruit?

Bereid je voor op complete chaos — maar dan op de best mogelijke manier.

Zodra je Haad Rin binnenloopt zie je:

• UV-lichten
• neonshirts
• mensen met fluorescerende verf
• harde muziek vanuit tientallen bars
• vuurspingroepen
• dansende massa’s op het strand

Iedere bar draait andere muziek:

• techno
• EDM
• house
• reggae
• R&B
• drum & bass
• commerciële hits

Daardoor loop je letterlijk van mini-festival naar mini-festival.

Een typisch avondje ziet er vaak zo uit:

1. Beginnen met eten en drankjes
2. Bodypaint laten zetten
3. Bars verkennen
4. Dansen op het strand
5. Vuurshows bekijken
6. Nacht doorhalen
7. Zonsopgang meemaken op het strand

Die zonsopgang is voor veel mensen hét magische moment van de hele nacht.

Wanneer zijn de Full Moon Party’s?

De Full Moon Party wordt iedere maand gehouden tijdens volle maan.

Sommige data kunnen iets verschuiven vanwege:

• boeddhistische feestdagen
• verkiezingen
• lokale regelgeving

De populairste maanden zijn:

• december
• januari
• februari
• juli
• augustus

Tijdens deze periodes hangt er extra veel sfeer, maar is het ook drukker en duurder.

Hoe kom je bij de Full Moon Party?

De meeste reizigers vliegen eerst naar:

• Bangkok
• Surat Thani
• Phuket

Van daaruit reis je met:

• vliegtuig
• bus
• trein
• ferry

naar Ko Pha-ngan.

Veel backpackers kiezen voor een combinatie-ticket waarbij bus, trein en boot al geregeld zijn.

Wat kost een Full Moon Party?

Thailand staat bekend als betaalbare bestemming, maar tijdens de Full Moon Party stijgen de prijzen flink.

Gemiddeld kun je rekenen op:

Boek je accommodatie ruim van tevoren. Last-minute prijzen kunnen extreem hoog worden.

Waar kun je het beste verblijven?

Dat hangt af van wat je zoekt.

Haad Rin

Perfect als je midden in het feest wilt zitten.

Voordelen:

• alles op loopafstand
• maximale sfeer
• geen taxi nodig

Nadelen:

• luidruchtig
• weinig slaap
• duurder

Baan Tai

Populaire keuze onder backpackers.

Voordelen:

• rustiger
• goedkoper
• alsnog dichtbij

Thong Sala

Ideaal als je ook het eiland wilt ontdekken.

Waar moet je op letten tijdens de Full Moon Party?

Een Full Moon Party is geweldig, maar er zijn ook dingen waar je slim mee om moet gaan.

Let op zakkenrollers

Neem alleen mee wat je echt nodig hebt.

Pas op met drankjes

De bekende “buckets” kunnen verrassend sterk zijn.

Draag schoenen

Veel mensen lopen op blote voeten, maar op het strand kunnen glasscherven liggen.

Regel vervoer vooraf

Na afloop ontstaat complete chaos met taxi’s.

Boek accommodatie op tijd

Soms zit vrijwel het hele eiland vol.

Drink voldoende water

Thailand is heet — zeker als je urenlang feest.

Respecteer lokale cultuur

Thailand is ontspannen, maar respect blijft belangrijk.

Is de Full Moon Party veilig?

Over het algemeen wel, zolang je normaal blijft nadenken.

Zoals bij grote festivals overal ter wereld geldt:

• let op je spullen
• ga verstandig om met alcohol
• spreek een ontmoetingspunt af
• vermijd risicovol gedrag

De meeste bezoekers hebben juist fantastische herinneringen aan de sfeer en gezelligheid.

Wat veel mensen niet weten

Veel reizigers denken dat de Full Moon Party alleen draait om extreem feesten, maar Koh Phangan heeft veel meer te bieden.

Je vindt er ook:

• yoga retreats
• prachtige stranden
• jungle hikes
• viewpoints
• snorkelen
• watervallen
• luxe beach clubs

Daardoor is het eiland perfect voor een combinatie van ontspanning én avontuur.

Beste tips voor jouw eerste Full Moon Party

Kom een paar dagen eerder

Zo kun je acclimatiseren en het eiland ontdekken.

Neem oordoppen mee

Vooral handig als je dichtbij Haad Rin slaapt.

Gebruik waterproof tasjes

Bescherm je telefoon en geld tegen water en zand.

Draag lichte kleding

Het blijft ’s nachts tropisch warm.

Maak nieuwe vrienden

Bijna iedereen staat open voor contact.

Dat sociale aspect maakt de ervaring juist zo bijzonder.

Is een Full Moon Party écht de moeite waard?

Als je houdt van:

• reizen
• avontuur
• festivals
• stranden
• nieuwe mensen ontmoeten
• spontane ervaringen

dan is het antwoord eigenlijk simpel: absoluut.

Zelfs mensen die normaal niet van grote feesten houden, noemen de Full Moon Party vaak één van de hoogtepunten van hun reis door Thailand.

Niet alleen vanwege het feest zelf, maar vooral vanwege de complete sfeer eromheen.

Een ervaring die je minstens één keer meegemaakt moet hebben

Er zijn van die momenten die je jaren later nog steeds onthoudt:

• de eerste stap op het strand
• de muziek die overal vandaan komt
• de warme nachtelijke zeelucht
• de zonsopgang na een nacht feesten

De Full Moon Party in Thailand is meer dan een avond uit. Het is een ervaring. Een avontuur. Een verhaal dat je later gegarandeerd nog vertelt.

Dus als je ooit door Thailand gaat backpacken of droomt van een onvergetelijke reis: zet de Full Moon Party dan absoluut op je bucketlist.

Het bericht Full Moon Party Thailand: alles wat je moet weten over dit legendarische bucketlist-feest verscheen eerst op Menfacts.