Tijdens onze dagen op Koh Phangan merkte ik steeds meer hoeveel vrijheid het gaf om een scooter tot onze beschikking te hebben en hiermee Koh Phangan te kunnen ontdekken. Overdag konden we met zijn drieën verschillende stranden en delen van het eiland ontdekken, maar ik begon ook zin te krijgen om eens alleen op pad te gaan. Niet omdat ik per se ergens zonder mijn vriendin en zoon naartoe wilde, maar gewoon omdat ik het heerlijk vind om af en toe vroeg op te staan en te kijken waar een avontuur me brengt. (daarnaast zagen zij het ook niet zitten om zo vroeg op te staan :-)) En voor deze ochtend had ik wel degelijk een doel: ik wilde naar Bottle Beach Viewpoint.
Mijn wekker ging om 5.15 uur. Dat is natuurlijk niet direct het tijdstip waarop je tijdens een vakantie verwacht uit bed te springen, maar ik had gelezen dat je in de vroege ochtend tijdens de hike richting Bottle Beach een grotere kans zou hebben om apen tegen te komen. Bovendien leek het me fantastisch om daar te zijn voordat de warmte en de meeste andere bezoekers arriveerden. Dus stapte ik snel onder de douche, at wat fruit en vulde mijn tas met water, zonnebrand, muggenspray en wat gedroogd fruit. Vervolgens stapte ik in het donker op mijn scooter.
Op naar wat avontuur.
In alle vroegte door Koh Phangan
Alleen al de scooterrit in de vroege ochtend was de moeite waard. Koh Phangan voelt rond dit tijdstip compleet anders. De wegen zijn vrijwel leeg, de temperatuur is nog aangenaam en terwijl je steeds verder de groene heuvels in rijdt, begint het langzaam licht te worden. Er is iets bijzonders aan het doorkruisen van een tropisch eiland terwijl het grootste gedeelte van de mensen nog ligt te slapen. Je hoort de geluiden uit de jungle steeds sterker worden en krijgt letterlijk het gevoel dat de dierenwereld om je heen wakker begint te worden.
Iets voor 06.00 uur kwam ik aan bij het beginpunt van mijn wandeling richting het uitzichtpunt boven Bottle Beach. Er stond verder niemand en dus begon ik in de schemering helemaal alleen aan de hike. Dat vond ik tegelijkertijd heerlijk en een ook wel spannend. Het bos was nog wel wat donker en werkelijk overal hoorde ik geluiden. Bladeren bewogen, ergens tussen de struiken ritselde iets en hoog in de bomen hoorde ik takken bewegen.
Zou ik dan binnen een paar minuten mijn eerste aap hebben gespot?
Ik keek omhoog en zag iets door de takken bewegen. Helaas. Een eekhoorn. Ook leuk natuurlijk, maar daarvoor was ik niet om kwart over vijf uit bed gestapt.
Naar Bottle Beach Viewpoint
Bottle Beach ligt aan de noordkant van Koh Phangan en behoort door zijn afgelegen ligging tot de rustigere stranden van het eiland. Je kunt het strand onder andere per boot bereiken, maar er lopen ook wandelroutes door de heuvels en jungle. Het beroemde uitzichtpunt ligt hoog boven de baai en is vooral bekend vanwege de grote rotsformaties vanwaar je over Bottle Beach en de Golf van Thailand uitkijkt. De wandeling naar en rondom het viewpoint is op verschillende plekken behoorlijk steil en loopt over rotsen, boomwortels en junglepaadjes.
Vooraf had ik het allemaal al helemaal uitgedacht. Ik zou vroeg boven aankomen, waarschijnlijk helemaal alleen zijn, ergens op de grote rotsen gaan zitten en vervolgens in alle rust van het uitzicht genieten. Misschien wat fruit eten, naar de geluiden uit de jungle luisteren en vooral even helemaal niets hoeven.
Alleen hoorde ik al voordat ik bij het viewpoint aankwam dat mijn plan waarschijnlijk niet helemaal zou gaan werken.
Muziek.Van ver.
Toen ik eenmaal boven kwam, bleken een paar Thaise jongeren precies hetzelfde idee te hebben gehad als ik. Nou ja, bijna hetzelfde idee. Zij hadden namelijk ook een speaker meegenomen en hadden duidelijk wat minder behoefte aan de stilte van de vroege ochtend dan ik.
Daar zat ik dan. Om zes uur ’s ochtends op een rots boven Bottle Beach. Met Thaise muziek en een groep jongeren erbij.
Ik ben gelukkig niet zo moeilijk en het uitzicht maakte ontzettend veel goed. De rotsformatie van Bottle Beach Viewpoint is werkelijk spectaculair. Onder je ligt de baai tussen groene heuvels en daarachter strekt de blauwe zee zich uit. Alleen van het serene meditatieve moment dat ik vooraf in gedachten had, kwam weinig terecht.
Ik maakte wat foto’s, genoot even van het uitzicht en besloot daarna verder te gaan. Dan maar richting Bottle Beach.
Een behoorlijk pittige afdaling door de jungle
Ik had vooraf gelezen dat de wandeling richting Bottle Beach behoorlijk intens kon zijn, maar pas tijdens de afdaling begreep ik goed wat daarmee werd bedoeld. Dit was geen aangelegd wandelpad waar je rustig met je handen in je zakken naar beneden loopt. Op verschillende stukken liep ik over rotsen en losse stenen, boomwortels lagen dwars over het pad en delen waren door regenwater uitgesleten of gedeeltelijk weggeslagen.
Juist in het regenseizoen kan zo’n route natuurlijk nog een stuk lastiger worden. Natte stenen en boomwortels zijn glad en door tropische regenbuien verandert het terrein voortdurend. Goede schoenen, voldoende water en genoeg tijd zijn hier echt geen overbodige luxe. Dat het uitzichtpunt prachtig is, betekent niet dat de route ernaartoe en richting het strand een eenvoudige wandeling is.
Ik liep rustig verder en luisterde voortdurend naar alles wat om me heen gebeurde. Het voordeel wanneer je alleen door een jungle loopt, is dat je veel meer hoort dan wanneer je met een groep mensen aan het praten bent.
En toen hoorde ik opnieuw geritsel. Deze keer was het geen eekhoorn.
Eindelijk wilde apen
Tussen de bomen zag ik mijn eerste langstaartmakaak. Yes!
Een van mijn kleine persoonlijke doelen voor onze reis naar Thailand was om wilde apen (en slangen) te zien en eindelijk was het zover. Geen dier in een opvangcentrum of een aap op een druk toeristisch strand die gewend is om eten van bezoekers te krijgen, maar gewoon een makaak midden in het bos.
Ik had vooraf wel wat gelezen over deze apen en wist daardoor dat ik er verstandig aan deed enige afstand te bewaren. Makaken kunnen namelijk behoorlijk brutaal zijn en op plekken waar ze gewend zijn geraakt aan mensen kunnen ze proberen eten of andere spullen uit tassen te pakken. Ik had ook gelezen dat langdurig oogcontact beter vermeden kan worden, omdat recht aankijken binnen het gedrag van makaken als dreigend kan worden ervaren.
Ik liep een stukje verder en zag opnieuw een makaak. Deze zat een stuk dichterbij en keek me behoorlijk geïnteresseerd aan. Terwijl ik verder liep, kwam het dier steeds wat dichterbij.
Toen begon het ineens overal om me heen te ritselen. Links in de bomen. Rechts. Achter me.
Ik begon meerdere apen te zien die zich vanaf verschillende kanten door de bomen bewogen.
Nu vind ik apen prachtig en ik was hier juist gekomen in de hoop ze te zien, maar er is toch een verschil tussen één makaak rustig vanaf een afstand bekijken en in je eentje midden in de jungle ineens beseffen dat er een hele groep om je heen zit.
Ik besloot dat mijn missie geslaagd was. Tijd om door te lopen.
Gelukkig bleven de apen uiteindelijk achter en kon ik mijn weg naar beneden vervolgen. Het leverde wel precies die ervaring op waarop ik stiekem gehoopt had toen ik die ochtend zo vroeg uit bed stapte.
Aankomst op Bottle Beach
Na de behoorlijk intensieve afdaling begon de omgeving langzaam weer wat bewoonder te worden. Ik liep onder andere langs een soort vuilnisbelt en zag daar opnieuw enkele apen wegschieten toen ze mij opmerkten. Niet lang daarna verscheen eindelijk het strand.
Bottle Beach.
En toen begreep ik meteen waarom mensen moeite doen om hier te komen.
Vergeleken met verschillende andere stranden die we op Koh Phangan hadden bezocht, voelde Bottle Beach ontzettend rustig en ongerept. Door de afgelegen ligging komt er minder verkeer langs dan bij de stranden die rechtstreeks aan de doorgaande wegen liggen. De baai wordt omgeven door groene heuvels en vanaf het strand kijk je uit over helder water en een groot stuk vrijwel onbebouwde kust.
Na mijn afdaling was het heerlijk om even gewoon over het zand te lopen. Een groep honden vond blijkbaar dat ik interessant genoeg was om een tijdje achter me aan te wandelen en zo liep ik met mijn tijdelijke viervoetige entourage over het strand.
Inmiddels begon ik alleen behoorlijk trek te krijgen.
Ik zag slechts één restaurant in de buurt en dat zag er niet naar uit dat het binnen afzienbare tijd open zou gaan. Wel stond er een klein groepje Engelse toeristen met grote backpacks klaar om te vertrekken.
Geen zin om dezelfde berg weer omhoog te lopen
De afdaling richting Bottle Beach was prachtig geweest, maar toen ik naar de heuvels keek had ik eigenlijk weinig behoefte om dezelfde route meteen weer omhoog te lopen.
Ik zag dat de Engelse reizigers in een pick-up zouden vertrekken en vroeg aan de chauffeur of hij toevallig in de buurt kwam van de plek waar ik mijn scooter had achtergelaten.
Geen probleem. Ik mocht gewoon mee.
Dus klom ik achterin de laadbak van de pick-up en begon mijn onverwachte taxirit terug richting mijn scooter. Onderweg stopte de chauffeur zelfs nog even omdat er een paar apen langs de weg zaten.
Daar had ik om half zes die ochtend op gehoopt en inmiddels leek het alsof ze overal opdoken.
De chauffeur zette me uiteindelijk netjes bij mijn scooter af en ik begon aan de terugrit richting ons huis. Rond half negen was ik alweer terug.
Mijn vriendin en zoon waren inmiddels natuurlijk ook wakker en ik had er voor mijn gevoel al bijna een complete vakantiedag opzitten.
Soms loont het echt om vroeg op te staan.
’s Middags richting de westkust van Koh Phangan
Na mijn ochtendavontuur deden we het een tijdje rustig aan. Later op de middag stapten we weer op onze scooters en reden we richting de westkust van Koh Phangan. Ook daar bleek opnieuw hoe leuk het eiland is om zonder strak plan te ontdekken. Langs de kust kom je voortdurend mooie strandjes, kleine bars, hotels en resorts tegen en soms hoef je eigenlijk niets anders te doen dan ergens af te slaan omdat een plek er vanaf de weg aantrekkelijk uitziet.
We wilden ergens een klein hapje eten en wat drinken en kwamen uiteindelijk terecht bij The Wave Sunset Restaurant & Bar.
Dat bleek een uitstekende beslissing. Wat een plek.
Het restaurant ligt op een prachtige locatie aan de westkant van het eiland en het uitzicht over zee was werkelijk geweldig. We realiseerden ons pas later, toen we wat beelden op Instagram voorbij zagen komen, dat The Wave blijkbaar ook populair is bij een jonger publiek en rondom zonsondergang behoorlijk levendig kan worden met muziek en feestjes.
Toen wij er waren, was het juist heerlijk rustig. Daardoor konden we vooral genieten van het uitzicht en de ligging. Maar ik kon me onmiddellijk voorstellen hoe bijzonder het hier moet zijn wanneer de zon langzaam in zee zakt en de muziek harder wordt gezet.
Vers fruit halen op een lokale markt
Op de terugweg kwamen we door een klein dorpje waar een lokale markt bezig was. We besloten te stoppen om wat vers fruit mee te nemen.
Dat is iets waar ik tijdens onze reis in Thailand eigenlijk geen genoeg van kreeg. Mango, papaja en ananas smaken er naar mijn idee zoveel intenser dan het fruit dat je thuis uit de supermarkt haalt. Vooral een goede Thaise mango is bijna niet te vergelijken met de exemplaren die je in Nederland koopt. Ze zijn zacht, ontzettend zoet en veel sappiger.
En dan kosten ze vaak ook nog eens een fractie van wat je ervoor in Nederland betaalt.
We sloegen wat fruit in en reden daarna rustig terug richting ons huis. Het was inmiddels een lange dag geweest. Voor mij helemaal, aangezien mijn wekker om kwart over vijf was gegaan.
We gingen daarom redelijk vroeg naar bed. De volgende ochtend kon ik alleen opnieuw niet stilzitten.
Alleen naar Phaeng Noi Waterfall
Ik besloot wederom vroeg alleen op pad te gaan, deze keer op de bonnefoi waarbij ik uiteindelijk uitkwam bij de Phaeng Noi Waterfall. En opnieuw bleek dat een hele goede keuze.
Phaeng Waterfall ligt in het groene binnenland van Koh Phangan, niet ver van Thong Sala, en maakt deel uit van het gebied van Than Sadet-Ko Phangan National Park. Vanaf de omgeving van de waterval lopen verschillende paden omhoog door het bos. Afhankelijk van hoeveel regen er is gevallen, zie je onderweg stromend water en verschillende cascades; verder omhoog zijn ook uitzichtpunten over het eiland te bereiken.
Het pad liep behoorlijk steil omhoog en volgde voor een gedeelte het stromende water. Overal om me heen was groen en onderweg kwam ik langs verschillende kleinere watervallen en plekken waar het water over rotsen naar beneden stroomde.
Het was precies het soort wandeling waar ik van hou. Niet te aangeharkt, lekker door de natuur en iedere keer weer kijken wat er na de volgende bocht tevoorschijn komt.
Ik liep steeds verder omhoog totdat ik ineens op mijn telefoon keek. Oeps. Ik realiseerde me dat ik over ongeveer een half uur alweer terug bij ons huis moest zijn.
Dat ging nog interessant worden. Ik draaide daarom om en ging in behoorlijk tempo weer naar beneden.
En toen zag ik ineens een felgroene slang
Eenmaal terug bij de parkeerplaats wachtte mij nog één verrassing.
In een hekwerk zag ik iets bewegen. Een slang.
En niet bepaald eentje die je gemakkelijk over het hoofd ziet.
Het dier was ontzettend lang en opvallend felgroen. Naar mijn inschatting misschien wel tegen de twee meter. De slang bewoog zich langzaam en sierlijk door het hekwerk heen.
Ik stond gefascineerd te kijken.
Voor onze reis naar Thailand had ik eigenlijk twee kleine wildlife-doelen voor mezelf bedacht: ik wilde wilde apen zien én ik hoopte ergens een slang tegen te komen.
De dag ervoor kon ik de apen afvinken.
En nu stond ik oog in oog met een prachtige groene slang.
Check.
Op basis van de bouw en kleur zou het heel goed een oosterse zweepslang (Ahaetulla prasina) geweest kunnen zijn. Deze soort komt in Thailand voor, leeft voornamelijk in bomen en struiken en kan opvallend felgroen en zeer slank zijn. Exemplaren kunnen richting 1,8 meter lang worden.
Ik bleef even kijken hoe het dier zich door het hekwerk bewoog. Wat een mooi beest. Alleen had ik inmiddels echt haast.
Dus hoe graag ik ook nog langer was blijven kijken, ik moest mijn scooter pakken en vaart maken.
Naar Chaloklum in het noorden van Koh Phangan
Later die middag stapten we met zijn drieën weer op onze scooters en reden richting het noorden van het eiland. Onze bestemming was Ban Chalok Lam, het vissersdorp aan Chaloklum Bay.
Ook hier voelde Koh Phangan weer net iets anders.
Chaloklum is van oudsher een vissersgemeenschap en rond de baai zie je onder andere een pier en vissersboten. Er zijn restaurants en accommodaties, maar het geheel voelde voor ons minder als een typisch resortstrand dan sommige andere delen van het eiland. Dat beeld wordt ook door reisbeschrijvingen van het gebied bevestigd: de pier en lokale vissersactiviteit geven Chaloklum een ander karakter dan veel puur toeristische stranden.
We gingen naar Chaloklum Beach om nog even te zwemmen en wat te eten.
Ook dit was weer een schitterende plek, maar inderdaad met een net andere uitstraling dan veel stranden die we eerder hadden bezocht. Er stonden naar mijn gevoel wat minder palmbomen direct aan het strand, de bebouwing en restaurants lagen dichter bij het water en de aanlegsteiger gaf het geheel meer het karakter van een klein kustdorp dan van een losstaand tropisch resort.
Dat vond ik juist leuk.
Niet ieder strand op Koh Phangan ziet er hetzelfde uit en na een paar dagen rondrijden begonnen we steeds meer te merken hoeveel verschillende gezichten het eiland eigenlijk heeft.
Onze laatste avond op Koh Phangan
Na het zwemmen en eten reden we uiteindelijk weer terug. Die avond moesten we onze scooters inleveren.
Dat vond ik stiekem best jammer.
Die scooters hadden ons verblijf op Koh Phangan echt een compleet andere dimensie gegeven. Zonder eigen vervoer waren we waarschijnlijk voornamelijk rond onze accommodatie gebleven of hadden we telkens taxi’s moeten regelen. Nu konden we ’s ochtends besluiten naar het noordoosten te rijden, ’s middags een willekeurige weg richting de westkust nemen en onderweg stoppen wanneer we ergens een mooi strand, restaurant of uitzichtpunt zagen.
Na het terugbrengen van de scooters liepen we naar ons huis en begonnen we onze spullen weer in te pakken.
Ook aan ons verblijf op Koh Phangan kwam een einde.
De volgende ochtend zouden we de boot terug richting het vasteland nemen en vervolgens per bus verder reizen naar Surat Thani Airport. Daar wachtte een binnenlandse vlucht naar Bangkok.
De cirkel van onze reis begon zich daarmee langzaam te sluiten.
Koh Phangan was zoveel meer dan ik vooraf verwachtte
Vooraf kende ik Koh Phangan voornamelijk als het eiland van de Full Moon Party. Natuurlijk wist ik dat er stranden en jungle waren, maar ik had niet verwacht dat juist het rondrijden en wandelen over het eiland zoveel indruk op me zou maken.
De volgende ochtend gingen onze tassen weer dicht en vertrokken we richting de boot. Via Surat Thani zouden we terugvliegen naar de plek waar onze Thailandreis was begonnen: Bangkok.
Daar hadden we nog een paar laatste dagen te gaan voordat het tijd zou zijn om terug naar huis te vliegen. Deze keer geen fietstocht door Bangkok met Co van Kessel maar andere avonturen.
