Tijdens onze trip in de Verenigde Staten nam de eigenaar van de FMC 2900R mij op een middag mee naar Palm Springs voor een soort privé-rondleiding. En ook hier had ik weer datzelfde gevoel dat me op zoveel plekken in Californië overviel: alsof je niet door een gewone stad rijdt, maar over een filmset. Misschien kwam dat ook doordat ik niet lang daarvoor nog de film Palm Springs uit 2020 had gekeken. Maar eerlijk gezegd heeft Palm Springs sowieso iets onwerkelijks. Alles oogt strak, zonnig, stilistisch en bijna té mooi om echt te zijn.
Palm Springs ligt in de Coachella Valley in Zuid-Californië en telde bij de 2020 Census 44.575 inwoners. De stad staat bekend als een populaire winterbestemming, waardoor het aantal bewoners in het seizoen flink oploopt. Palm Springs is beroemd om zijn woestijnklimaat, resorts, golfbanen, zwembadcultuur en vooral zijn uitzonderlijk grote concentratie mid-century modern architecture. De stad profileert zich daar ook nadrukkelijk mee; die architectuur uit het midden van de twintigste eeuw bepaalt nog altijd een groot deel van het beeld van Palm Springs.
Wat Palm Springs zo bijzonder maakt, is dat het tegelijkertijd luxe en licht absurd voelt. Je rijdt door een hete woestijnomgeving, maar om je heen zie je palmbomen, zwembaden, designhuizen en perfect onderhouden straten. Dat contrast maakt de plek bijna cinematografisch. Niet voor niets is Palm Springs al decennialang verbonden met Hollywood, celebritycultuur en architectuurtoerisme.
De film Palm Springs uit 2020
Dat filmgevoel werd nog eens versterkt doordat ik kort daarvoor de film Palm Springs had gezien. Die film uit 2020, met Andy Samberg, Cristin Milioti en J.K. Simmons, draait om twee mensen die vastzitten in een tijdlus tijdens een bruiloft in Palm Springs. De film verscheen in juli 2020 via Hulu en kreeg veel lof; hij werd zelfs genomineerd voor twee Golden Globes. Het is geen klassieke stadsfilm of architectuurdocu, maar hij vangt wel iets van die vreemde Palm Springs-sfeer: zonovergoten, licht vervreemdend en een beetje losgezongen van de rest van de wereld.
Palm Springs Surf Club: een bizarre plek op precies de juiste manier
Onderweg kwamen we langs de Palm Springs Surf Club. Helaas was die op dat moment niet open, maar we zijn wel even gaan kijken. En het blijft een krankzinnig gezicht: een surfbad midden in de woestijn. Alsof iemand dacht: weet je wat hier nog ontbreekt tussen al die hitte, bergen en palmbomen? Golven. De Palm Springs Surf Club noemt zichzelf een bestemming met een state-of-the-art wave pool, surfmogelijkheden voor verschillende niveaus, waterpark-attracties, restaurants en eventruimtes. Tegenwoordig is ook het restaurant er gewoon toegankelijk voor het publiek.
Wat deze plek extra interessant maakt, is dat ze is voortgekomen uit een oudere waterpark-locatie. Het terrein kende eerder verschillende namen, waaronder Oasis Water Park, Knott’s Soak City en Wet’n’Wild Palm Springs, voordat het werd omgevormd tot de huidige surfclub. Daardoor voelt het ook een beetje als een Californische heruitvinding: een oud waterpark dat een tweede leven krijgt als stijlvolle surfbestemming.
Los van de vraag of je er zelf ooit een golf zou willen pakken, ziet het eruit als een plek waar je je prima een middag of avond kunt vermaken. Juist door die combinatie van surf, waterpark, terras en woestijnlandschap heeft het iets absurd aantrekkelijks.
Het huis van Bob Hope: futuristisch icoon boven Palm Springs
Daarna reden we door naar een plek waar mijn privé-gids naar een huis wilde kijken, op een soort vakantiepark met vaste residenties, onder het indrukwekkende huis van Bob Hope. Ook al kon ik er zelf geen goede foto van maken, het is inderdaad zo’n huis dat je online even moet opzoeken om goed te begrijpen hoe uitzonderlijk het is.
Bob Hope was een van de grootste Amerikaanse entertainers van de twintigste eeuw: komiek, acteur, presentator en jarenlang een nationale beroemdheid in de Verenigde Staten. Zijn Palm Springs-huis, officieel de Hope Residence, werd ontworpen door de beroemde architect John Lautner en werd voltooid in 1979. Het huis staat hoog boven de vallei in Southridge en is beroemd om zijn enorme, bijna buitenaardse dakvorm. Het ontwerp is vaak vergeleken met een ruimteschip, een vulkaan of een sculptuur uit een sciencefictionfilm. Volgens de overlevering grapte Bob Hope zelf bij het zien van het model: “Well, at least when they come down from Mars they’ll know where to go.”
Het huis is niet alleen groot, maar ook architectonisch belangrijk. Het geldt als een van de meest iconische woningen in Palm Springs en als een van de bekendste ontwerpen van Lautner. Juist door de ligging, de vorm en de celebritygeschiedenis is het een soort mythisch object geworden in de architectuurwereld.
*Bovenstaande afbeelding is AI gegenereerd. Dit alleen om een beetje een idee te geven van waarom dit huis zo bijzonder is. Neem eens een kijkje op deze site om afbeeldingen van het echte huis te bekijken
Een vakantiepark vol retro woestijnsfeer
Onder dat imposante Hope-huis lag dus een vakantiepark met een heel eigen sfeer. Geen standaard resort, maar een plek met huizen, stacaravans en caravans in een duidelijke jaren 50-, 60- en 70-vibe. Alles voelde alsof het was blijven hangen in een vriendelijker, zonniger Amerika. Het soort plek waar gepensioneerden overwinteren, elkaar kennen, overdag een spel spelen en ’s avonds nog even bijpraten aan het zwembad.
Dat soort communities past ook goed bij Palm Springs. De stad staat al heel lang bekend als een populaire bestemming voor retirees en zogeheten snowbirds: mensen die de koude winter elders ontvluchten en een tijd in de Californische zon doorbrengen.
Mid-Century Modern Architecture: waarom Palm Springs er zo anders uitziet
Daarna reden we rustig door een wijk vol typische mid-century modern homes. Het ene huis was nog mooier dan het andere. Vooral de zogeheten butterfly houses vond ik indrukwekkend. Dat zijn huizen met een dak dat in het midden als het ware naar beneden vouwt, als de vleugels van een vlinder. Het geeft die woningen meteen iets elegants en futuristisch.
Maar wat is mid-century modern architecture eigenlijk precies?
Het is een architectuurstroming die grofweg ontstond in het midden van de twintigste eeuw, vooral tussen de jaren 40 en 60. De stijl draait om strakke lijnen, eenvoudige vormen, veel glas, een sterke verbinding tussen binnen en buiten en een ontwerp dat past bij het landschap eromheen. In Palm Springs sloeg deze stijl enorm aan, omdat het klimaat en de woestijnomgeving er perfect voor waren. Grote ramen, patio’s, schaduwrijke overstekken, open plattegronden en lichte materialen werken daar simpelweg goed. De stad noemt zelf kenmerken als clean lines, breeze blocks en een frisse modernistische vormentaal als typerend voor haar architectuur.
Palm Springs werd daardoor een soort openluchtmuseum voor modernistische woonarchitectuur. Veel jonge architecten kregen er in de twintigste eeuw de kans om te experimenteren met nieuwe vormen en ideeën. Dat leverde een stad op die vandaag nog steeds bekendstaat als een van de belangrijkste plekken in Amerika voor liefhebbers van modernistisch design. Dat zie je ook terug in de populariteit van Modernism Week, architectuurtours en zelfgeleide routes door de stad.
Waarom juist die butterfly houses zo indruk maken
De butterfly houses zijn misschien wel het mooiste voorbeeld van hoe Palm Springs zijn architectuur en klimaat samenbrengt. Dat vlinderdak is niet alleen visueel sterk; het helpt ook met lichtinval, afwatering en ventilatie. Maar misschien nog belangrijker: het ziet er gewoon geweldig uit. Het is precies het soort ontwerp dat zelfs tientallen jaren later nog modern oogt. En in Palm Springs, met bergen op de achtergrond en palmbomen ervoor, lijken die huizen bijna gemaakt voor fotografie, film en nostalgie.
Surrealistisch Palm Springs
Palm Springs voelde voor mij als een mix van filmdecor, designmuseum en woestijnoase. Van een surfbad midden in de woestijn tot het futuristische huis van Bob Hope, en van retro vakantieparken tot de mooiste mid-century modern huizen die ik ooit van dichtbij zag: alles aan deze plek heeft stijl, geschiedenis en een licht surrealistisch randje. Misschien is dat ook precies waarom Palm Springs zo blijft hangen. Het is niet alleen mooi — het voelt alsof het bewust is vormgegeven om indruk te maken.
